Chapter II

LETTER OF CARDINAL ANTONELLI TO THE ARCHBISHOPS OF IRELAND IN 1791 REGARDING THE CHANGE IN THE CONSECRATION OATH OF BISHOPS.

PER-ILLUSTRES ET REVERENDISSIMI DOMINI UTI FRATRES,

Ex literis vestris sub die 17 Novembris anni 1789 scriptis summopere
Vos commoveri intelleximus, quod cum in lucem prodierit quidam
libellus a Pseudo-Episcopo Cloynensi conscriptus, _De praesenti
Statu Ecclesiae_, occasionem inde ceperint obtrectatores nostri,
veteris calumniae adversus Catholicam Religionem acrius refricandae
nullo scilicet, modo posse hanc, salva Regum, ac Rerumpublicarum
incolumitate, consistere. Cum enim, inquiunt, Romanus Pontifex omnium
Catholicorum Pater ac Magister sit, ac tanta praeditus auctoritate,
ut alienorum Regnorum subditos a fide, ac Sacramento Regibus ac
principibus praestito relaxare possit, eumdem facili negotio turbas
ciere, ac publicae regnorum tranquillitati nocere posse propugnant.

Miramur his vos querelis turbari potuisse, cum praesertim
praeclarissimus iste Frater vester, et consors Apostolici muneris
Archiepiscopus Caselliensis, aliique strenui jurium Apostolicae Sedis
Defensores maledica ista convicia egregiis scriptis refutarint plane
ac diluerint. Quid igitur proderit, novam nunc quemadmodum petitis,
edi ab hac Apostolica Sede declarationem, ut sua jura tueatur,
explicet, atque a criminationibus vindicet? Nihil hoc esset aliud,
quam adversus ipsammet Catholicam Fidem novos excitare hostes. Ea
enim est hujus nostri temporis improborum hominum mens, atque animus,
ut dum certare se simulant adversus Apostolicae Sedis jura, contra
ipsam tamen Fidem intentant aciem, eamque unitatem, quam Catholicae
universi Orbis Ecclesiae cum Apostolica Petri Cathedra firmissime
retinent, convellere, ac labefactare conantur.

Itaque ad hujusmodi conatus nolite expavescere; jam enim toties
eorum calumniae repulsae sunt, ut nihil nunc agant, quam vetera ut
nova proponere, instaurare disjecta, detecta retexere. Probe jam
noverat Sanctissimus ille, nec sapientia minus, quam pietatis laude
clarissimus Antistes Franciscus Salesius, nonnisi ad ciendas turbas,
atque ad imbecilles animos commovendos, agitari haec passim, ac in
vulgus jactari. Qua de re luculentissimum ille testimonium edidit
epistola 764, tom. 6, edit. Parisien., an. 1758; quam vobis, non
perlegendam modo, sed ut providam adhibendae moderationis normam,
prae oculis habendam valde consulimus. Eodem exemplo, vos quoque
insidias detegite, et populos vestrae solicitudini commissos docete,
quae recta sunt, ut a laqueis, quos ante pedes struunt, declinare
discant, ne in transversum agantur. Id sane cum vestra pietate dignum,
tum etiam a vestra auctoritate profectum, multo magis Fidelium
vestrae Pastorali curae concreditorum mentibus insidebit atque ab
obtrectatorum calumniis vindicabit. Minime enim vobis pro vestra
doctrina ignotum esse arbitramur, quaenam sint Apostolicae Sedis
jura, quibusque argumentis propugnare possint. In hac causa illud
accuratissime est distinguendum, quae sibi jure optimo vindicet
Apostolica Sedes ab iis, quae ad inferendam calumniam a Novatoribus
hujus saeculi eidem affiguntur. Nunquam Romana Sedes docuit
haeterodoxis fidem non esse servandam, violari quacumque ex causa
posse juramentum, Regibus a Catholica communione disjunctis
praestitum; Pontifici Romano licere temporalia eorum jura, ac dominia
invadere. Horrendum vero, ac detestabile facinus etiam apud nos est,
si quis unquam, atque etiam religionis praetextu in Regum ac Principum
vitam audeat quidpiam, aut moliatur. Non haec consectaria sunt ejus
auctoritatis, qua valeat Romanus Pontifex in extremo religionis
discrimine, jurisjurandi vinculum solvere, quam tamen satis vobis
compertum est nec inter fidei dogmata recenseri, nec pro haereticis
haberi, qui ab ea dissentiunt.

Verum neque etiam in nullo pretio haberi voluit postulationes vestras
Sanctissimus Pontifex Pius VI. ut enim omnis carpendi, ac calumniandi
eradicetur occasio, quam quidam, ut scribitis, sumunt ex iis verbis
formulae juramenti obedientiae Apostolicae Sedi praestandae et ab
Episcopis in eorum consecratione adhibendae, _Haereticos pro posse
persequar et impugnabo_, et quam quasi classicum ad bellum iis
indicendum, et tamquam hostes persequendos, atque impugnandos malevole
interpretantur, non intelligentes, eam persecutionem, atque
impugnationem, quam contra haereticos Episcopi suscipiunt, ad illud
studium, ac conatum referri, quo eos ad saniorem mentem perducere,
ac Ecclesiae Catholicae reconciliare nituntur, Sanctitas Sua benigne
annuit, ut loco precedentis juramenti formulae, altera subrogetur quae
ab Archiepiscopo Mohiloviensi, tota plaudente Petropolitana Aula,
ipsaque Imperatrice adstante palam perlecta est, quamque his litteris
alligatam ad vos transmittimus.

Ceterum Praesules Amplissimi, qui isthic agitis excubias Domini
florentissimasque istas Hiberniae Ecclesias, divina gratia adspirante
ex Apostolice Sedis gratia administrandas suscepistis, huic Petri
Cathedra in qua Dominus posuit verbum veritatis, firmiter adhaerete,
praedicate Evangelium Christi in omni patientia, ac doctrina: in
omnibus praebete vosmetipsos exemplum bonorum operum, in doctrina,
in integritate, in gravitate, verbum sanum, irreprehensibile. Haec
si feceritis, quemadmodum jam fecisse, et deinceps incensius facturos
non dubitamus, non modo vestra virtute, ac constantia male contextas
calumnias propulsabitis, verum etiam qui _ex adverso sunt verebuntur,
nihil habentes malum dicere de vobis_.

Enim vero, quis est, cui non perspicua sint illa, quae Ecclesia
Romana omnium mater et magistra de praestanda a subditis saeculi
potestatibus obedientia, praedicat, docet, ac praecipit?

Ab ipso nascentis Ecclesiae exordio Apostolorum Princeps B. Petrus,
Fideles instruens, ita eos hortabatur--_Subjecti estote omni humanae
creaturae propter Deum: sive Regi, quasi praecellenti, sive Ducibus,
tamquam ab eo missis ad vindictam malefactorum, laudem vero bonorum,
quia sic est voluntas Dei, ut benefacientes obtumescere faciatis
imprudentium hominum ignorantiam._ His praeceptis instituta Catholica
Ecclesia, quum Gentiles furentibus odiis adversus Christianos, tamquam
Imperii hostes, debacharentur, praeclarissimi Christiani nominis
defensores respondebant--_Precantes_ (Tertul. _In Apologet._, c. 30)
_sumus omnes semper pro omnibus Imperatoribus, vitam illis prolixam,
imperium securum, Domum tutam, exercitum fortem, senatum fidelem,
populum probum, Orbem quietum_--Id ipsum saepius Romani Pontifices
Petri successores inculcare non destiterunt, praesertim ad
missionarios, ne ulla Catholicae fidei cultoribus, ab hostibus
Christiani nominis crearetur invidia.

Praeclarissima in hanc rem veterum Romanorum Pontificum monumenta
proferre pretermittimus, quae vos ipsi non ignoratis. Verum nuperrimum
sapientissimi Pontificis Benedicti XIV. monitum vobis in memoriam
revocare arbitramur, qui in iis regulis, quas pro Missionibus
Anglicanis observandas proposuit, quaeque vobis etiam communes sunt,
ita inquit--_Sedulo incumbant Vicarii Apostolici, ut missionarii
saeculares probe honesteque in omnibus se gerant, quo aliis bono
exemplo sint, et in primis sacris officiis celebrandis, opportunisque
institutionibus populo tradendis, atque infirmis opera sua
sublevandis praesto sint, ut a publicis otiosorum coetibus, et
cauponis omnimode caveant ... at potissimum ipsimet vicarii, omni
qua possunt ratione, severe tamen illos puniant, qui de publico
regimine cum honore sermonem non haberent_.

Testis autem ipsamet Anglia esse potest, quam alte istius modi
monita in Catholicorum animis radicitus egerint. In nupero enim,
qua tota fere America conflagravit bello, cum florentissimae
Provinciae, in quibus universa fere gens a Catholica Ecclesia
disjuncta immoratur, Magnae Britanniae Regis imperium abjecissent,
sola Canadensis Provincia, quae Catholicis pene innumeris constat,
quamquam callidis artibus tentata, atque etiam aviti Gallorum
dominii haud immemor, in obsequio tamen Anglorum perstitit
fidelissime. Haec vos, egregii Antistites, crebris usurpate
sermonibus, haec Episcopis Suffraganeis vestris saepius in memoriam
revocate. Cum ad populum pro concione verba facitis, iterum, atque
iterum illum admonete, _omnes honorare_, _fraternitatem diligere_,
_Deum timere_, _Regem honorificare_. Quae quidem Christiani hominis
officia cum in omni Regno, atque imperio colenda sunt, tum maxime
in isto vestro Britannico, in quo Regis sapientissimi, aliorumque
praeclarissimorum Regni procerum ea est in Catholicos voluntas, ut
non asperum, ac grave jugum imponant cervicibus vestris, sed leni,
ac blando regimine ipsi etiam Catholici utantur. Hanc agendi
rationem si unanimes retinueritis, si omnia vestra in charitate
fiant, si id unum respexeritis in regenda plebe Domini, salutem
nimirum animarum; verebuntur (iterum confirmamus), adversarii
quidpiam dicere de vobis, ultroque fatebuntur, Catholicam fidem
non modo ad beatam vitam assequendam, sed etiam (Epis. 138) ut
B. Augustinus inquit in epistola ad Marcellinum, ad terrenae hujus
Civitatis firmissimam pacem, atque ad Regnorum columen, ac praesidium
tutissimum a caelo esse delapsam: _qui doctrinam Christi_, verba sunt
S. Doctoris, _adversum dicunt esse Reipublicae dent exercitum talem,
quales doctrina Christi esse milites jussit, dent tales provinciales,
tales maritos, tales conjuges, tales parentes, tales filios, tales
dominos, tales servos, tales reges, tales judices, tales denique
debitorum redditores, et exactores ipsius fisci, quales esse praecipit
doctrina Christiana, et audeant eam dicere adversam esse Reipublicae,
imo vero non dubitent eam confiteri magnam, si ei obtemperetur,
salutem esse Reipublicae_. Hujus porro salutaris doctrinae constantem,
ac firmam integritatem nonnisi in Catholica Societate consistere,
ac vigere, quae videlicet communione cum Romana Sede velut sacro
unitatis vinculo divinitus adstricta per totum Orbem diffunditur,
ac sustentatur, idem S. Doctor, caeterique unanimi consensu Ecclesiae
Patres invictis plane argumentis apertissimè demonstrant. Deus Opt.
Max. Vos incolumes diutissime servet quemadmodum enixe optamus
pro summo nostro erga vos studio ac voluntate. Valete.

Amplit. Vestrarum. Romae 23 Junii 1791.
Uti Frater Studiosissimus.
L. CARD. ANTONELLUS, Praef.

A. Archiep. Adven. Secretarius.
Dominis Archiepiscopis Regnis Hiberniae.