Chapter III: PUBLICUM TERRÆ SIGILLUM, invito Supremo juris Præfecto abstulisse,

contraque leges et consuetudines obsignandis quæ libuit adhibuisse; cumque vir quidam Nobilis nomine Christianus Ellingeflet (LINKLETT) expostularet, præposterè SIGNACULUM GENTIS in abusum trahi, magnam eum pecuniæ jacturam fecisse. Cum autem Comes accederet, postularetque idem ad obsignandum Testimonium, quo jus suum in Orcades a marjoribus per ordinem successionis ad se delatum, monstraret et afferreret, simulque ut quidam indigenarum Nobiliores secum ad Serenissimum Regem ejusque senatum transfretare permitterentur, ad statum publicum declarandum, verumque de jure suo testimonium ferendum, neque SIGNACULUM, neque comites ullos, præter Thomam Sinclerum et Archidiaconum Hialtlandiæ, duosque famulos indigenas impetrasse.

IV. Anno proximo ex quo Comes in Dania apud Serenissimum Regem moratus esset, cum prædictus David eo profecturus esset, universos eum insularum incolas convocatos, de testimonio vitæ apud eos transactæ solicitasse, idque scriptis ad Clementissimum Regem eique traditis literis obtinuisse, ea conditione ut Viri primæ Nobilitatis viginti quatuor eum ad Regem sequerentur, quos (cives nequaquam dubitarent) si eo pervenissent, tum de commodis Regis, tum etiam administratione Davidis Regem informaturos; verum itinere a Davide prohibitos, domi remansisse, solum profectum, Sigillum Gentis secum avexisse, nemine Nobilium comitante.

V. Regiæ monetæ valorem adeo minuisse, ut uni Scotico duos regios nummos æquari juberet, idque tantisper, donec tantum non omnem regionem monetâ exhausisset. Cum autem Thomas Sinclerus novissimè e Daniâ rediisset, in eundum valorem eam restituisse quem in Norvegia obtinuit, idque publicè promulgasse, quod et hodie teneat.

VI. Nec parum incolis nocuisse mulctarum Regi Comitique debitarum (præter legum privilegiorumque aut reformationum regulas), rigidas exactiones.