Chapter II

De Joh. Machabæo Patre, et Christiano,
Filio Patris simillimo.
Excedens terris Machabævs liquerat vno
Unius in nato pectoris effigiem.
Filius hanc solam potuit tibi promere: at illvm
Mors habet. Ecquis eam reddere nunc valeat?

* * * * *

ALEX. ALESIVS,[428]

(Obiit Lipsiæ xx Junij 1565.)

Lipsiæ Theol. Professor, de se et Joh. Machabæo.

Sors eadem exilii nobis, vitæque laborumque,
Ex quo nos Christi conciliavit amor.
{456} Una salus amborum, unum et commune periclum;
Pertulimus pariter præstite cuncta Deo.
Dania te coluit. Me Lipsia culta docentem
Audiit, et sacros hausit ab ore sonvs.
Qui mea scripta legit, Machabævm cernat in illis.
Alterutrum noscis, noscis utrumque simul.

* * * * *

JOHANNES ROCHIVS[429] et THOMAS GULIELMIVS,[430]

Uterque a sacris Jac. Hamiltono Scotie Gubernatori, uterque Christi
nomine Exul; et ille postea Martyr in Anglia, 22 decemb. 1557,
Londinj.

Postquam iterum premitur redivivi gloria Christi,
Et crudelis adhuc omnia Presul agit,
Cessimus inviti Invidiæ, et crudelibus iris.
Ah! facilis nocuit Principis ingenium.
Doctores nuper quæ nos adscripserat Aula
Deficit: et nostræ spes cecidere simul.
Redditur exilium Christi pro munere. Christvs
Exul erat: nobis sitne probro exilium?
Quid si mors adeunda sit? O mors illa beata!
Qua vitæ melior parta corona foret.

* * * * *

GEORGIVS SOPHOCARDIVS,[431]

Sive Wys‑hartus, Martyr, Andreapoli, Kal. Martii an. 1546.

Quam bene conveniunt divinis nomina rebus!
Divinæ hic Sophiæ corque oculusque viget.
Qui Patris arcanam Sophiam, cælique recessus
Corde fovens, terris Numina tanta aperit.
Vnus amor Christvs. Pro Christo concitus ardor
Altius humanis Enthea corda rapit.
{457} Præteritis aptans præsentia, jvdicat omnia;
Et ventura dehinc ordine quæque docet.
Ipse suam mortem, tempusque modumque profatur,
Fataque Carnifici tristia Sacrilego.
Terrificam ad flammam stetit imperterritus. Ipsa
Quin stupet invictos sic pavefacta animos,
Vt vix ausa dehinc sit paucos carpere. Tota
Ilicet innocui victa cruore viri est.

* * * * *

JOHANNES WEDDERBVRNVS,[432]

Pulsus in exilium, an. 1546. Exul in Anglia moritur 1556.

I.
Non meriti est nostri, meritas tibi dicere grates,
Aut paria, aut aliqua parte referre vicem.
Quæ meruisse alii vellent, nec posse mereri est:
Hæc velle, hæc posse, hæc te meruisse tuum est.
Sic facis atque canis sacra: sic agis omnia, nil ut
Sanctius, et nusquam purior ulla fides.
Hinc nullum magis invisum caput hostibus: hinc et
Nemo umquam meruit charior esse bonis.
Grandius hoc meritum, nil te meruisse fateris,
Humanis meritis nec superesse locum.

II.
DE JOHANNE, JACOBO, ET ROBERTO WEDDERBVRNO, FRATRIBUS.

Divisvm imperium, per tres, tria Numina, Fratres,
Infera quæque vides, quæque superna, canunt.
Vos miror potius tres vero nomine fratres,
Vosque supra veneror, Numina vana, Deos;
Concordes animas, clarissima lumina gentis,
Tres paribus studiis, tres pietate pares.
{458} Felices qui vos tales genuere parentes,
Quæque orbi tellus pignora rara dedit.
Progenitos Cælo Alectum[433] dedit inclyta terris:
Inde DEI‑DONUM nomen habere putem.

* * * * *

JOHANNES KNOXVS.[434]

Primus Evangelii Instaurator in Scotia, post superiora cruenta illa
tempora, obiit placide Edinburgi XXIV. IXbris, hora noctis undecima,
1572.