Chapter XLIX: Section X: Of the Prayer of Mary (7)

[982] Virginem ideo dici immaculatam, quia in nullo corrupta est. In Ep. Ap. Syn. to. 3, p. 307.

[983] Constat eam aboriginali peccato fuisse immunem. Cont. Disp. De Virgin. Mar.

[984] Ad hunc paradisum serpens aditum non habuit. Or. 2, de Nat. Mar.

[985] Caro Virginis ex Adam sumpta, maculas Adam non admisit. Serm. de Ass. V.

[986] Hæc est incorrupta terra illa, cui benedixit Dominus, ab omni propterea peccati contagione libera. In Psal. ci.

[987] Domina nostra fuit plena gratia præveniente in sua sanctificatione, gratia scilicet præservativa contra fœditatem originalis culpæ. Serm. 2, de Ass.

[988] Non enim credendum est, quod ipse filius Dei voluerit nasci ex Virgine, et sumere ejus carnem, quæ esset maculata aliquo originali peccato. Tom. 3, Serm. 49.

[989] Ab ipsa conceptione fuit in benedictionibus præventa. Serm. de Annunt.

[990] Gratiam singularem, O dulcissima Virgo, invenisti, quia fuerunt in te ab originali labe præservatio, etc. C. 6.

[991] De Præf. Virg. q. 6, a. 4.

[992] Aucta rursus, et propagata fuit pietas hæc et cultus erga Deiparam ... ita ut, accedentibus academiis ad hanc sententiam, jam fere omnes Catholici eam complectantur.

[993] Tom. 5, p. 2, l. 14, c. 2, n. 10.

[994] In. adn. ad. Est. l. 2, Dist. 3, s. 2.

[995] Ep. Decr. 4, c. 2.

[996] In Sede Apostolica extra maculam semper est catholica servata religio. Decr. 24, 9, 1, c. In sede.

[997] Serm. 95, et 113.

[998] Ep. ad. Can. Lugd.

[999] Ecclesia celebret nativitatem B. Virginis; non autem celebratur festum in Ecclesia nisi pro aliquo sancto; Ergo B. Virgo fuit in utero sanctificata. 2, p. q. 27, a. 2.

[1000] Psal. lxxi. 6.

[1001] Virgo sancta totam sibi hauserat Spiritus Sancti gratiam. In Cat. D. Ph. in 1. Luc.

[1002] C. xxiv. 16.

[1003] Totum teneo in plenitudine quod alii sancti tenent in partes. Serm. 3, de B. V.

[1004] Virgo sanctificata fuit in utero super omnes sanctos et angelos.

[1005] Tom. 3, Lez. 136.

[1006] Ap. P. Pepe. Loc. cit.

[1007] Serm. 29.

[1008] Unicuique a Deo datur gratia, secundum hoc ad quod eligitur. 3, p. q. 27, a. 5, ad 1.

[1009] Qui et idoneos nos fecit ministros Novi Testamenti. 2 Cor. iii. 6.

[1010] Regula firma est in sacra theologia, quod quandocumque Deus aliquem eligit ad aliquem statum, omnia bona illi dispenset, quæ illi statui necessaria sunt et illum copiose decorant. Serm. 10, a. 2, c. 1.

[1011] Virgo fuit electa, ut esset mater Dei, et ideo non est dubitandum quia Deus per suam gratiam eam ad hoc idoneam reddidit. Loc. cit. art. 4.

[1012] In B. Virgine fuit perfectio quasi dispositiva, per quam reddebatur idonea ad hoc quod esset mater Christi; et hæc fuit perfectio sanctificationis. Cit. q. 27, a. 5, ad 2.

[1013] 3, p. q. 7, a. 10, ad 1.

[1014] Virtus divina, licet possit facere aliquid majus et melius, quam sit habitualis gratia Christi; non tamen posset facere quod ordinaretur ad aliquid majus quam sit unio personalis ad filium unigenitum a Patre, cui unioni sufficienter correspondet talis mensura gratiæ, secundum definitionem divinæ sapientiæ. D. q. 7, a. 12, ad 2.

[1015] Potentiam naturalem ad recipiendum posse totam impleri, non autem potentiam obedientiæ. S. Th. q. 29, de Verit. a. 3, ad 3.

[1016] Beata Virgo est plena gratia, non ex parte ipsius gratiæ; quia non habuit gratiam in summa excellentia qua potest haberi, nec ad omnes effectus gratiæ; sed dicitur fuisse plena gratia per comparationem ad ipsam; quia scilicet habebat gratiam sufficientem ad statum illum, ad quem erat a Deo electa, ut esset mater unigeniti ejus. D. q. 7, a. 10, ad 1.

[1017] Et igitur dignitas matris Dei regula, per quam metiendum, quicquid Virgini ab eo collatum credimus.

[1018] Psal. lxxxvi. 1.

[1019] Diligit Dominus portas Sion super omnia tabernacula Jacob. lxxxvi. 2.

[1020] Et erit in novissimis diebus præparatus mons domus Domini in vertice montium, et elevabitur super colles, et fluent ad eum omnes gentes. Isa. ii. 2.

[1021] Mons quippe in vertice montium, quia altitudo Mariæ super omnes sanctos refulsit. L. 1, in 1, Reg. c. v.

[1022] Mons in quo beneplacitum est Deo habitare in eo.

[1023] Siderum rapit positionem, ut sint quasi non sint; sic Virgo merita singulorum et omnium antecedit. Serm. de Ass.

[1024] Neque enim decebat Deum alia mater quam Virgo neque Virginem alius filius quam Deus.

[1025] Ipsa in nostra salute communem cum Christo effectum obtinuit.

[1026] Omnium salutem desideravit, quæsivit, obtinuit; imo omnium salus per ipsam effecta. C. 26, in Cant.

[1027] C. xxiv. 25.

[1028] Ibid.

[1029] Ego mater pulchræ dilectionis, et timoris, et agnitionis, et sanctæ spei.

[1030] Magnifica gratiæ inventricem, mediatricem salutis, restauratricem sæculorum. Hæc mihi de illa cantat Ecclesia, et me eadem docuit decantare. Epist. 174, ad Canonic. Lugd.

[1031] Bene plena, quia cæteris sanctis datur gratia per partes; Mariæ vero tota se infudit plenitudo gratiæ. Serm. de Ass.

[1032] Ave gratia plena, propterea Deum inter et homines mediatrix intercedens.

[1033] Quomodo non est Maria plena gratia, quæ effecta est paradisi scala, interventrix mundi, Dei atque hominum verissima mediatrix. Serm. de ann. B. V.

[1034] Pura sanctitas pectoris ejus, omnis creaturæ puritatem, sanctitatemque transcendens, promeruit ut reparatrix perditi orbis dignissima fieret. De Excell. Virg. c. 9.

[1035] Utraque creatura per hanc reparatur, et angelorum ruina per hanc restaurata est, et natura humana reconciliata. In Cant. 4.

[1036] Cuncta per hanc Virginem in statum pristinum revocata sunt et restaurata. De Exc. Virg. c. 11.

[1037] Father La Colombiere. Serm. 31.

[1038] Eccli. xxiv. 19.

[1039] Eccli. xxiv. 23.

[1040] Serm. 1, in Ann.

[1041] Quæ est ista, quæ ascendit de deserto deliciis affluens, innixa super dilectum suum? Cant. viii. 5.

[1042] Hoc est quæ ascendit, ita ut inhæret Dei Verbo, sicut vitis propago? Ap. Seg. Pred. 40, dell’ Ann.

[1043] Fuit etiam gratia plena quantum ad refusionem ad omnes homines.

[1044] Sed quando quis haberet tantum, quod sufficeret ad salutem omnium, hoc esset maximum; et hoc fuit in Christo et beata Virgine. Opusc. 8.

[1045] Et de plenitudine ejus nos omnes accepimus. C. i. 16.

[1046] Gratia plena, de cujus plenitudine accipiunt universi.

[1047] Ita ut nullus sit, qui de plenitudine gratiæ Virginis non sit particeps.

[1048] Quis unquam reperitur cui Virgo propitia non sit? Quis ad quem ejus misericordia non se extendat?

[1049] Plenus aquæductus, ut accipiant cæteri de plenitudine, sed non plenitudinem ipsam.

[1050] Intueamini quanto devotionis affectu a nobis eam voluerit honorari, qui totius boni plenitudinem posuit in Maria; ut proinde si quid spei nobis est, si quid gratiæ, si quid salutis, ab ea noverimus redundare. Serm. de Aquæd.

[1051] Incidi præcepit aquæductus illorum. Judith vii. 6.

[1052] Udo cessa de ludo; lusisti satis; Udo.

[1053] Cant. ii. 10.

[1054] Audi, filia, et vide, et inclina aurem tuam; et obliviscere populum tuum, et domum patris tui. Psal. xliv. 11.

[1055] 3 p. q. 19, a. 3.

[1056] Sanctificari per propium actum est perfectior modus. Ergo credendum est hoc modo fuisse sanctificatam Virginem. To. 2, in 3 p. D. 4, 5, 8.

[1057] 1 p. q. 63, a. 5, et q. 95, a. 2.

[1058] Ex ea accepit humanam Naturam, et ideo præ cæteris majorem debuit a Christo gratiæ plenitudinem obtinere. 3 p. q. 27, a. 5.

[1059] Unde fit ut singulare jus habeat ad dona filii sui. T. 2, in 3, p. D. 1, 5, 2.

[1060] Serm. Ang. c. 14.

[1061] Serm. Ang. c. 14.

[1062] De Form. et Mor. B. M.

[1063] De Vir. l. 1.

[1064] Pro eo quod in contemptum locus esset venturus.... Virgines quæ conclusæ erant, procurrebant ad Oniam.

[1065] Tertio anno oblata est in templo. Serm. de Laud. Virg.

[1066] Anna haud cunctata est eam at templum adducere, ac Deo offerre. Or. de Nat. Chr.

[1067] De Oblat. Deip.

[1068] Cant. vii. 1.

[1069] Magnam quoque festivitatem fecit Deus cum angelis in deductione suæ sponsæ ad templum. Marial. p. 4, Serm. 1.

[1070] Quia nullus unquam Deo gratior, usque ad illud tempus ascendit. Loc. cit.

[1071] Abi ergo, oh Domina Mater Dei, in atria Domini, exultans et expectans Sancti Spiritus adventum et unigeniti Filii conceptionem. De Oblat. Virg.

[1072] Gen. viii. 9.

[1073] Congratulamini mihi omnes qui diligitis Dominum, quia, cum essem parvula, placui altissimo. In 2, Resp. 1, Noct. in Fest. S. M. ad Niv.

[1074] Diliges Dominum Deum tuum ex toto corde tuo.

[1075] Lib. 1, de Inst. Virg.

[1076] Maria seipsam perpetuis Dei obsequiis obtulit et dedicavit. Mar. p. 4, Serm. 1.

[1077] Cant. ii. 16.

[1078] Ad templum adducitur, ac deinde in domo Dei plantata, atque per spiritum saginata, instar olivæ frugiferæ virtutum omnium domicilium efficitur. L. 4, de Fid. c. 15.

[1079] Or. 1, de Nat. Virg.

[1080] De Fid. Ort. l. 4, c. 15.

[1081] De Form. et Mor. B. M.

[1082] S. Gir. appres. l’ist. della vita di Maria del P. Gius. di Gesu e Maria. Carm. Scalzo. l. 2, c. 1.

[1083] Vita Christi. c. 3.

[1084] Cum pater meus et mater mea dimiserunt me in templo, statui in corde meo habere Deum in patrem, et sæpe cogitabam quid possem facere illi gratum.

[1085] Statui servare virginitatem; nihil unquam possidere in mundo; et omnem voluntatem meam Deo commisi.

[1086] Diliges Dominum Deum tuum.

[1087] L. 2, et. l. 3, c. 8.

[1088] Vox turturis audita est in terra nostra. Cant. ii. 12.

[1089] Emitte agnum, Domine, dominatorem terræ. Isa. xvi. 1.

[1090] Rorate cœli desuper, et nubes pluant justum. Id. xlv. 8.

[1091] Utinam dirumperes cœlos, et descenderes. Id. lxiv. 1.

[1092] Quæ est ista quæ ascendit per desertum sicut virgula fumi ex aromatibus myrrhæ, et thuris et universi pulveris pigmentarii. Cant. iii. 6.

[1093] Vere virgo erat hortus deliciarum in quo consita sunt universa florum genera, et odoramenta virtutum. Serm. de Ass.

[1094] Ap. Canis. l. 1, de B. V. c. 13.

[1095] Nec in terris locus dignior utero virginali.

[1096] Ultima gratia perfectionis est præparatio ad Filium Dei concipiendum. P. 4, tit. 15, c. 6.

[1097] Væ tempori illi, in quo non amavi te.

[1098] Qui autem se exaltaverit, humiliabitur; et qui se humiliaverit, exaltabitur. Matt. xxiii. 12.

[1099] Adolescentularum non est numerus. Una est columba mea, perfecta mea. Cant. vi. 7, 8.

[1100] Dum esset Rex in accubitu suo, nardus mea dedit odorem suum. Cant. i. 11.

[1101] Nardus est herba parva, et significat B. Virginem, quæ dedit humilitatis odorem; qui odor usque ad cœlum ascendit, et in cœlo accumbentem fecit quasi evigilare, et in utero suo quiescere. P. 4, tit. 15, c. 21, s. 2.

[1102] Noluit carnem sumere ex ipsa, non dante ipsa. In Cant. 3.

[1103] Ave gratia plena; Dominus tecum; benedicta tu in mulieribus. Luc. i. 28.

[1104] Quæ cum audisset, turbata est in sermone ejus, et cogitabat qualis esset ista salutatio.

[1105] Si dixisset, oh Maria, tu es major ribalda quæ est in mundo, non ita admirata fuisset; unde turbata fuit de tantis laudibus. Serm. 35, de Am. Inc. p. 3.

[1106] Nolui laudem meam, sed solius Datoris et Creatoris. L. 1, Rev. c. 23.

[1107] Sicut Christus per angelum voluit confortari, ita per angelum debuit Virgo animari.

[1108] Ne timeas, Maria, invenisti gratiam apud Deum. Luc. i. 30.

[1109] Ecce concipies, et paries filium, et vocabis nomen ejus Jesum. Luc. i. 31.

[1110] Expectat angelus responsum, expectamus et nos, oh Domina, verbum miserationis, quos miserabiliter premit sententia damnationis. Hom. 4, Sup. Miss.

[1111] Ecce offertur tibi pretium salutis nostræ; statim liberabimur, si consentis. Loc. cit.

[1112] Ipse quoque Dominus, quantum concupivit decorem tuum, tantum desiderat et responsionis assensum, in qua nimirum proposuit salvare mundum. Hom. 4, Sup. Miss.

[1113] Responde jam Virgo sacra, vitam quid tricas mundo? Serm. 21, de Temp.

[1114] Ecce ancilla Domini, fiat mihi secundum verbum tuum. Luc. i. 38.

[1115] O Fiat potens! O Fiat efficax! O Fiat super omni fiat venerandum! Conc. 3, de Ann.

[1116] O humilitas, angusta sibi, ampla Divinitati! Insufficiens sibi, sufficiens ei quem non capit orbis!

[1117] Quanta humilitatis virtus, cum tanta puritate, cum innocentia tanta, imo cum tanta gratia plenitudine?

[1118] Unde tibi humilitas, et tanta humilitas O Beata?

[1119] Super astra Dei exaltabo solium meum, et similis ero altissimo. Isa. xiv. 13.

[1120] Digna plane quam respiceret Dominus, cujus decorem concupisceret Rex, cujus odore suavissimo ab æterno illo Paterni sinus attraheretur accubitu.

[1121] Beata Virgo plus meruit, dicendo humiliter: Ecce ancilla Domini, quam simul mereri possent omnes puræ creaturæ. Mar. 12, p. 5, p. 2.

[1122] Hom. 1, Sup. Miss.

[1123] Maluit Deus de Virgine incarnari propter humilitatem, quam propter aliam quamcumque virtutem.

[1124] Unde promerui tantam gratiam, nisi quia cogitavi et scivi nihil a me esse vel habere? L. 2, Rev. c. 35.

[1125] Quia respexit humilitatem ancillæ suæ ... fecit mihi magna qui potens est. Luc. i. 48, 49.

[1126] Non ait, respexit virginitatem, innocentiam; seu humilitatem tantum.

[1127] Facta est Mariæ humilitas scala cœlestis, per quam Deus descendit ad terras. Sup. Magn.

[1128] Ultima gratia perfectionis est præparatio ad Filium Dei concipiendum; quæ præparatio fuit per profundam humilitatem. p. 5, tit. 15, c. 6, et 8.

[1129] Egredietur virga de radice Jesse, et flos de radice ejus ascendet. Isa. xi. 1.

[1130] De radice ejus, humilitas cordis intelligitur.

[1131] Nota, quod non ex summitate, sed de radice ascendet flos.

[1132] Averte oculos tuos, quia ipsi me avolare fecerunt. Cant. vi. 4.

[1133] Unde avolare, nisi a sinu Patris in uterum matris?

[1134] Ita illius oculi humillimi Deum tenuerunt, ut suavissima quadam violentia ipsummet Dei Patris Verbum in uterum suum Virgo attraxerit. In c. 14, Gen. sect. 1.

[1135] Quam pulchra es, amica mea, quam pulchra es! oculi tui columbarum. Cant. iv. 1.

[1136] Ubinam terrarum tam speciosa virgo inveniri posset, quæ Regem cœlorum oculis caperet, et vinculis charitatis pia violentia captivum traheret. De Grat. Nov. Test. tr. 6.

[1137] Tract. de L. V.

[1138] Or. de Laud. Deip.

[1139] Or. de Dorm. Deip.

[1140] Nihil tibi, Domina, est æqualis; omne enim quod est, aut supra te est, aut infra; quod supra, solus Deus; quod infra, est omne quod Deus non est. Ap. Pelb. Stellar. 1, p. 3, a. 2.

[1141] Tanta est perfectio Virginia ut soli Deo cognoscenda reservetur. To. 2, Serm. 51, a. c. 3, 2.

[1142] Satis fuit de ea dicere; de qua natus est Jesus.

[1143] Quid ultra requiris? Sufficit tibi quod mater Dei est. Ubi ergo totum erat, pars scribenda non fuit. Conc. 2, de Nat. Virg.

[1144] Hoc solum de S. Virgine predicari, quod Dei mater sit, excedit omnem altitudinem, quæ post Deum dici vel cogitari potest. De. Exc. Virg. c. 4.

[1145] Si cœli Reginam, si angelorum Dominam, vel quodlibet aliud protuleris, non assurges ad hunc honorem, quo prædicatur Dei genitrix. L. de Pan. c. 31.

[1146] Quanto aliquid magis appropinquat principio in quolibet genere tanto magis participat effectum illius principii. Beata autem virgo Maria propinquissima Christo fuit secundum humanitatem; quia ex ea accepit humanam naturam; et ideo præ cæteris majorem debuit a Christo gratiæ plenitudinem obtinere. 3 p. q. 27, a. 5.

[1147] Dignitas matris est alterioris ordinis, pertinet enim quodammodo ad ordinem unionis hypostaticæ; illum enim intrinsece respicit, et cum illa necessariam conjunctionem habet. To. 2, in. 3, p. d. 2, s. 2.

[1148] Post hypostaticam conjunctionem non est alia tam vicina, ut unio matris Dei cum filio suo. L. 2, de Laud. V.

[1149] Est suprema quædam conjunctio cum persona infinita. 1, p. q. 25, a. 6.

[1150] Immediate post esse Deum, est esse matrem Dei. Super Miss. c. 180.

[1151] Magis Deo conjungi, nisi fieret Deus, non potuit.

[1152] Quod fœmina conciperet et pareret Deum oportuit eam elevari ad quamdam æqualitatem divinam, per quamdam infinitatem gratiarum. To. 1, Serm. 61, c. 16.

[1153] Quarto modo inest Deus creaturæ, scilicet Mariæ Virgini, per identitatem, quia idem est quam illa. Serm. 1, de Nat. Virg.

[1154] Hic taceat et contremiscat omnis creatura, et vix audeat aspicere tantæ dignitatis immensitatem. Habitat Deus in Virgine, cum qua unius naturæ habet identitatem. Loc. cit.

[1155] Dignitas matris Dei suo genere est infinita. To. 2, in 3, p. d. 18, l. 4.

[1156] Cum enim gratia habitualis sit donum creatum, confiteri oportet quod habeat essentiam finitam. Est cujuslibet creaturæ determinata capacitatis mensura, quæ tamen divinæ potestati non præjudicat, quin possit aliam creaturam majoris capacitatis facere. Opusc. 2, Comp. Theol. c. 215.

[1157] Virtus divina, licet possit facere aliquid majus et melius quam sit habitualis gratia Christi, non tamen posset facere quod ordinaretur ad aliquid majus quam sit unio personalis ad filium unigenitum a patre. 3 p. q. 7, a. 12, ad 2.

[1158] B. Virgo ex hoc quod est mater Dei, habet quamdam dignitatem infinitam, ex bono infinito quod est Deus. Et ex hac parte non potest fieri melius. 1, p. q. 25, a. 6, ad 4.

[1159] Utique habet quandam infinitatem esse matrem infiniti. Conc. 3, de Nat. Mar.

[1160] Status maternitatis Dei erat summus status, qui puræ creaturæ dari posset. To. 3, Serm. 6, a. 3, c. 1.

[1161] Dominus B. Virgini summum donavit, cujus capax fuit pura creatura, scilicet Dei maternitatem. L. 1, de Laud. Virg. c. 178.

[1162] Esse matrem Dei est gratia maxima puræ creaturæ conferibilis. Ipsa est quam majorem facere non potest Deus, majus cœlum, majorem quam matrem Dei facero non potest. Spec. B. V. Lect. 10.

[1163] Luc. i. 49.

[1164] Non explicat quænam hæc magna fuerint, quia inexplicabilia. Conc. 3, de Nat. Virg.

[1165] Propter hanc totus mundus factus est. Serm. 7, in Salv. Reg.

[1166] Dispositione tua, Virgo sanctissima, perseverat mundus, quem et tu cum Deo ab initio fundasti. Ap. P. Pep. Lect. 371.

[1167] Prov. viii. 30.

[1168] Propter singularissimam dilectionem ad hanc Virginem præservavit. To. 1, Serm. 61, c. 8.

[1169] In Off. Ass. B. V.

[1170] Beatissima Virgo gratia fuit plena, quia omnes gratias generales et speciales omnium creaturarum in summo habuit. Bibl. Ma. in Luc. 13.

[1171] Omnes angelos et omnia quæ creata sunt excessit pulchritudo tua. L. 1, Rev. c. 51.

[1172] Tanta erat sua gratia ut non solum in se virginitatem servaret, sed etiam si quos inviseret, integritatis donum insigne conferret. De Inst. Virg. c. 7.

[1173] Gratia sanctificationis non solum repressit in Virgine motus illicitos, sed etiam in aliis efficaciam habuit; ita ut quamvis esset pulchra corpore a nullo concupisceretur. In 3 Dist. disp. 2, q. 2, a. 2.

[1174] Unde fit, ut singulare jus habeat ad dona filii sui. To. 2, in 3 p. d. 1, s. 2.

[1175] Tu autem quæ materna in Deum auctoritate polles, etiam iis qui enormiter peccant eximiam reconciliationis gratiam concilias. Non enim potes non exaudiri, cum Deus tibi ut veræ ac intemeratæ matri suæ in omnibus morem gerat. De Zona Virg.

[1176] Serm. de Ass.

[1177] Non tantum sibi te fecit, sed te angelis dedit in instaurationem, hominibus in reparationem, dæmonibus in hostem; nam per te Deus homini pacificatur, diabolus vincitur et conteritur. V. in Prol. Cont. Virg.

[1178] P. 3, Reg. 34.

[1179] 1 Par.

[1180] Felix illa domus quam mater Dei visitat.

[1181] i. 39.

[1182] Et intravit in domum Zachariæ, et salutavit Elisabeth.

[1183] Et facta est vox salutationis tuæ in auribus meis, exultavit in gaudio infans in utero meo.

[1184] Cum B. Virgo salutavit Elisabeth, vox salutationis per aures ejus ingrediens ad puerum descendit, virtute cujus salutationis puer Spiritum Sanctum accepit. Part 7, Serm. 4.

[1185] Prol. Cont. Virg. c. 1.

[1186] De Trin.

[1187] Maria sic gratia plena dicitur, quod in illa gratiæ thesaurus reconderetur.

[1188] Maria est thesaurus quia in ea, ut in gazophylacio, reposuit Dominus omnia dona gratiarum; et de hoc thesauro largitur ipse larga stipendia suis militibus et operariis. De Laud. Virg. l. 4.

[1189] Simile est regnum cœlorum thesauro abscondito in agro, quem qui invenit homo, vadit et vendit universa quæ habet, et emit agrum illum. Matth. xiii. 14.

[1190] Ager iste est Maria, in qua thesaurus Dei Patris absconditus est. Spec. c. 7.

[1191] Totius boni plenitudinem posuit in Maria, ut proinde si quid spei in nobis est, si quid gratiæ, si quid salutis, ab ea noverimus redundare. Serm. de Aquæd.

[1192] Eccli. xxiv. 25.

[1193] In manibus tuis omnes thesauri miserationum Dei.

[1194] Omnia bona quæ illis summa majestas decrevit facere, tuis manibus decrevit commendare; commissi quippe tibi sunt thesauri et ornamenta gratiarum. In Cor. Virg. cap. 15.

[1195] Nemo qui salvus fiet, nisi per te; nemo donum Dei suscipit, nisi per te. Serm. de Zona Virg.

[1196] Ne timeas, Maria invenisti enim gratiam apud Deum. Luc. i. 30.

[1197] Ne timeas, quia invenisti. Non rapuisti, ut primus angelus; non perdidisti, ut primus parens; non emisti ut Simon Magus; sed invenisti, quia quæsivisti. Invenisti gratiam increatam et in illa omnem creaturam. In Marial. c. 237.

[1198] Hanc gratiam accepit Virgo salutem sæculis redditura. Serm. 3, de Ann.

[1199] Invenisti gratiam, quantam? quantam superius dixerat, plenam et vere plenam, quæ largo imbre totam funderet, et infunderet creaturam. Serm. 142.

[1200] Sicut sol factus est, ut illuminat totum mundum; sic Maria facta est, ut misericordiam impetret toti mundo. De Laud. Virg. lib. 7.

[1201] A tempore quo Virgo mater concepit in utero verbum Dei, quandam ut sic dicam, jurisdictionem obtinuit in omni Spiritus Sancti processione temporali; ita ut nulla creatura aliquam a Deo obtinuit gratiam, nisi secundum ipsius piæ matris dispensationem. Serm. 61, Tract. 1, Art. 8.

[1202] Cupientes invenire gratiam, quæramus inventricem gratiæ, quæ quia semper invenit, frustrari non potest. De Laud. Virg. l. 2, p. 5.

[1203] Quæramus gratiam, et per Mariam quæramus; quia quod quærit, invenit, et frustrari non potest. Serm. de Aquæd.

[1204] Quia sic est voluntas ejus, qui totum nos habere voluit per Mariam. Loc. cit.

[1205] Prov. viii. 18, 21.

[1206] Divitiæ salutis penes Virginem nostris usibus reservantur. Christus in Virginis utero pauperum gazophylacium collocavit; inde pauperes locupletati sunt. In Alleg. utr. Test. c. 24, Eccli.

[1207] Ad hoc enim data est ipsa mundo quasi aquæductus, ut per ipsam a Deo ad homines dona cœlestia jugiter descenderent.

[1208] Ad quid nisi, ut, adveniente jam Spiritu plena sibi, eodem superveniente, nobis quoque superplena et supereffluens fiat? Serm. 2, de Ass.

[1209] Qui me invenerit, inveniet vitam, et hauriet salutem a Domino. Prov. viii. 35.

[1210] Propterea tanto tempore humano generi fluenta gratiæ defuerunt, quod necdum intercederet is tam desiderabilis aquæductus. Serm. de Aquæd.

[1211] Ego civitas refugii iis, qui ad me confugiunt; accedite, et gratiarum dona affluentissime haurite. Serm. 2, de Dorm. B. V.

[1212] Per te hæreditamus misericordiam miseri, ingrati gratiam, veniam peccatores, sublimia infirmi, cœlestia terreni, mortales vitam, et patriam peregrini. Serm. de Ass. B. V.

[1213] L. 3, c. 12.

[1214] Non abiit quasi incredula de oraculo, sed quasi læta pro voto, festina præ gaudio, religiosa pro officio. In c. 1, Luc.

[1215] Mansit autem Maria cum illa quasi mensibus tribus; et reversa est in domum suam. Luc. i. 56.

[1216] Quid eam ad officium charitatis festinare cogebat, nisi charitas quæ in corde fervebat? Spec. c. 54.

[1217] Plus vult illa bonum tibi facere, et largiri gratiam, quam tu accipere concupiscas. Mar. p. 1, Serm. 5.

[1218] In te, Domina, peccant non solum qui tibi injuriam irrogant, sed etiam qui te non rogant. In Spec. Virg.

[1219] Maria thesaurus Domini est, et thesauraria gratiarum ipsius. Donis specialibus ditat copiosissime servientes sibi. In Prol. Cant. B. V. c. 1.

[1220] Tanta est ejus benignitas, quod nulli formidandum est ad eam accidere. Tantaque misericordia, quod ab ea nemo repellitur.

[1221] Omnes invito, omnes expecto, omnes desidero, nullum peccatorem despicio.

[1222] Et factum est, ut audivit salutationem Mariæ Elisabeth, exultavit infans in utero ejus; et repleta est Spiritu Sancto Elisabeth. Luc. i. 41.

[1223] Vide quanta virtus sit verbis Dominæ, quia ad eorum pronuntiationem confertur Spiritus Sanctus. Tract. de Vit. Christ.

[1224] Gaudet filius, orante matre, quia omnia quæ nobis precibus suæ genetricis evictus donat, ipsi matri se donasse putat. Ap. Baldi Giard. di Mar. nella Pref.

[1225] Tu autem materna in Deum auctoritate pollens, etiam iis, qui enormiter peccant, eximiam remissionis gratiam concilias. Non enim potes non exaudiri, cum Deus tibi ut veræ et intemeratæ matri in omnibus morem gerat. Or. de Dorm. V.

[1226] Vinum non habent.... Quid mihi et tibi est mulier? nondum venit hora mea. Jo. ii. 3, 4.

[1227] Et licet ita responderit, maternis tamen votis obtemperavit. S. Jo. Chrys. Hom. 21, in Joan.

[1228] Adeamus ergo cum fiducia ad thronum gratiæ, ut misericordiam consequamur, et gratiam inveniamus in auxilio opportuno. Hebr. iv. 16.

[1229] Serm. de Ded. Eccl.

[1230] Spiritus Sanctus tota sua dulcedine me penetrando, tam gratiosam effecit, ut omnis qui per me gratiam quærit, ipsam inveniat. Ap. Canis. l. 1, c. 13.

[1231] Velocior est nonnunquam salus nostra, invocato nomine Mariæ, quam invocato nomine Jesu. De Exc. Virg. c. 6.

[1232] Misericordiæ januam aperi nobis, benedicta Deipara tu enim es salus generis humani.

[1233] L. 1, p. 1, c. 5.

[1234] Et postquam impleti sunt dies purgationis ejus, secundum legem Moysi, tulerunt illum in Jerusalem, ut sisterent eum Domino. Luc. ii. 22.

[1235] Qui proprio filio suo non pepercit, sed pro nobis omnibus, tradidit illum. Rom. viii. 32.

[1236] Or. de Laud. Deip.

[1237] Serm. de Purific. Virg.

[1238] O Virgo regia, nollem tibi talia nuntiare, sed audi. Serm. de Purific. Virg.

[1239] Nimium nunc pro isto infante lætaris, sed ecce iste positus in signum cui contradicetur.

[1240] O quot millia hominum pro ipso puero laniabuntur, et jugulabuntur; et si omnes patientur in corpore, tu Virgo in corde patieris. Loc. cit.

[1241] Et tuam ipsius animam doloris gladius pertransibit. Luc. ii. 35.

[1242] Qui edebat panes meos, magnificavit super me supplantationem. Psal. xl. 10.

[1243] Zacc. xiii. 7.

[1244] Corpus meum dedi percutientibus, et genas meas vellentibus, faciem meam non averti ab increpantibus, et conspuentibus in me. Isa. l. 6.

[1245] Ego autem sum vermis et non homo; opprobrium hominum et abjectio plebis. Psal. xxi. 7.

[1246] Saturabitur opprobriis. Thren. 3.

[1247] Ipse autem vulneratus est propter iniquitates nostras, attritus est propter scelera nostra. Isa. liii. 5.

[1248] Non est species ei neque decor.... Et nos putavimus eum quasi leprosum. Isa. liii. 2, 4.

[1249] Dinumeraverunt omnia ossa mea. Psal. xxi. 18.

[1250] Foderunt manus meas et pedes meas. Loc. cit.

[1251] Et cum sceleratis reputatus est. Isa. liii. 12.

[1252] Et aspicient ad me quem confixerunt. Zacc. xii. 10.

[1253] Si fieri potuisset, omnia tormenta quæ filius pertulit, sustinuisset; et nihilominus placuit ei quod unigenitus ejus pro salute generis humani offerretur. In p. 1, Dist. 48, q. 2.

[1254] Dolor iste, usquedum assumpta fui corpore et anima in cœlum, nunquam deficit a corde meo.

[1255] Pia Domina, non crediderim te ullo puncto potuisse stimulos tanti cruciatus, quin vitam emitteres, sustinere, nisi ipse spiritus vitæ te confortasset.

[1256] Moriebatur vivens, dolorem ferens morte crudeliorem.

[1257] De Fide. ad Petr.

[1258] De Laud. Virg.

[1259] Serm. 1, de Ass.

[1260] In Exc. Virg.

[1261] Ap. S. Bon. Spec. c. 20.

[1262] Serm. 2, de Ass.

[1263] Hom. 2, Ass.

[1264] Omnino tunc erat una Christi et Mariæ voluntas, unumque holocaustum ambo pariter offerebant; unde communem in mundi salute cum illo effectum ostendit. Tr. de Laud. Virg.

[1265] Dici potest Virgo mundi salvatrix propter meritum suæ compassionis, quæ patienti filio acerbissime condolendo excellenter promeruit, ut per preces ejus meritum passionis Christi hominibus communicetur. L. 2, de Laud. Virg. art. 23.

[1266] Redempturus humanum genus, universum pretium contulit in Mariam. Serm. de Aquæd.

[1267] Quia fecisti hanc rem, et non pepercisti filio tuo unigenito propter me; benedicam tibi, et multiplicabo semen tuum sicut stellas cœli. Genes. xxii. 16, 17.

[1268] Responsum acceperat a Spiritu Sancto non visurum se mortem nisi prius videret Christum Dominum. Luc. ii. 26.

[1269] Ap. Marc.

[1270] Exaudiet utique matrem filius. De Aquæd.

[1271] Ignorare Antipatrum sexcentas epistolas una deleri matris lacrymula? Plut. in Alex.

[1272] O mors, quam amara est memoria tua homini pacem habenti in substantiis suis! Eccli. xli. 1.

[1273] Apoc. xiv. 13.

[1274] Signum magnum apparuit in cœlo; mulier amicta solo et luna sub pedibus ejus. Apoc. xii. 1.

[1275] Vox turturis audita est in terra nostra. Cant. ii. 12.

[1276] Quæ est ista quæ ascendit per desertum, etc. Cant. iii. 6.

[1277] Talis ascendisti per desertum, idest animam habens solitariam.

[1278] Opera tua sumus, non te deseremus.

[1279] Cant. iv. 7.

[1280] Abite, abite cum lacrymis vestris; non est tempus lacrymarum.

[1281] Ave gratia plena; Dominus tecum ... invenisti gratiam. Luc. xxviii. 30.

[1282] Quæ est ista quæ ascendit per desertum, sicut virgula fumi, ex aromatibus myrrhæ. et thuris, et universi pulveris pigmentarii? Cant. iii. 6.

[1283] Talis fumi virgula, beata Maria, suavem odorem spirasti altissimo.

[1284] Virgula fumi, quia concremata intus in holocaustum incendio divini amoris, ex ea flagrabat suavissimus odor.

[1285] Ubi thesaurus vester est ibi et cor vestrum erit. Luc. xii. 34.

[1286] Serm. de Nat. V. Mar.

[1287] Quis dabit mihi pennas sicut columbæ, et volabo et requiescam? Psal. liv. 7.

[1288] Quemadmodum desiderat cervus ad fontes aquarum, ita desiderat anima mea ad te, Deus. Psal. xli. 2.

[1289] Comp. Hist.

[1290] L. 2, c. 21.

[1291] Orat. de Dorm. Mar.

[1292] S. Andr. Cret. Or. de Dorm. Deip., Damasc. de Dorm. Deip., Euthim. l. 3, Hist. c. 40.

[1293] Orat. de Ass. Virg.

[1294] Nicephorus and Metaphrastes, appr. l’Ist. di Mar. del P. F. Gius. e M. l. 5, 13.

[1295] Adjuro vos, filiæ Jerusalem, si inveneritis dilectum meum, ut nuntietis ei, quia amore langueo. Cant. v. 8.

[1296] App. S. gio. Dam. or. de Ass. V.

[1297] Lib. 1, cap. 1, 2.

[1298] Serm. 1, de Ass.

[1299] Gaudeamus omnes in Domino diem festum celebrantes sub honore B. Mariæ Virginis.

[1300] Surge, Domine, in requiem tuam, tu et arca sanctificationis tuæ. Psal. cxxxi. 8.

[1301] Ascendat etiam Maria tua sanctissima mater, tui conceptione sanctificata. Serm. de Ass.

[1302] Et David et omnis domus Israel ducebant arcam testamenti Domini in jubilo, et clangore buccinæ. 2 Reg. vi. 15.

[1303] Ad transferendum te in cœlum non unus tantum currus igneus, sed totus cum rege suo filio tuo venit, atque occurrit exercitus angelorum.

[1304] Surrexit gloriosus Jesus in occursum suæ dulcissimæ matris.

[1305] Prudentiore consilio illam præcedere volebas, quatenus in regno tuo ei locum præparares, et sic comitatus tota curia tua festivus ei occurrens sublimius, sicut decebat, tuam matrem ad te exaltares. Vid. de Exc. Virg. cap. 8.

[1306] Invenies occursum ejus pompæ digniorem, quam in Christi ascensione; soli quippe angeli redemptori occurrere potuerunt, matri vero filius ipse cum tota curia tam angelorum quam sanctorum occurrens, auxit ad beatæ consistorium sessionis. Serm. de Ass.

[1307] Ego ut patrem honorarem, ad terram descendi; ut matrem honorarem, ad cœlum reascendi.

[1308] Surge, propera, amica mea, columba mea, et veni. Jam hyems transiit, imber abiit et recessit. Cant. ii. 10, 11.

[1309] Veni de Libano, sponsa mea, veni de Libano; veni coronaberis. Cant. iv. 8.

[1310] Attollite portas principes vestras, et elevamini portæ eternales, et introibit rex gloriæ. Psal. xxiii. 7.

[1311] Attollite portas, principes, vestras, et elevamini portæ eternales, et introibit regina gloriæ.

[1312] Una omnium in cœlo erat lætantium (vox): Quæ est ista quæ ascendit de deserto deliciis affluens, innixa super dilectum suum? Cant. viii. 5.

[1313] Tu gloria Jerusalem, tu lætitia Israel, tu honorificentia populi nostri. Jud. xv. 10.

[1314] Viderunt eam filiæ, et beatissimam prædicaverunt, ... et laudaverunt eam. Cant. vi. 8.

[1315] Exaltata est sancta Dei genitrix super choros angelorum ad cœlestia regna. In Fest. Ass.

[1316] Matrem dico exaltatam super choros angelorum, ut nihil contempletur super se mater, nisi filium suum. Serm. 4, de Ass.

[1317] Quæst. 108.

[1318] Virgo sola constituit hierarchiam secundam sub Deo hierarcha primo. Sup. Magn. tr. 4.

[1319] Virgo est domina angelorum; ergo et improportionabiliter est supra omnem hierarchiam angelorum exaltata. 4, part. tit. 15, c. 20.

[1320] Psal. xliv. 10.

[1321] Collocatur Maria a dexteris Dei. De Ass. B. V.

[1322] Sicut est incomparabile quod gessit, ita et incomprehensibile præmium, et gloria inter omnes sanctos, quam meruit. Serm. de Ass.

[1323] Reddet unicuique secundum opera ejus. Rom. ii. 6.

[1324] Sicut habuit meritum omnium, et amplius, ita congruum fuit, ut super omnes ponatur ordines cœlestes. L. de Sol. Sanct.

[1325] Quantum enim gratiæ in terris adepta est, tantum et in cœlis obtinet gloriæ singularis.

[1326] Il. P. la Colombiere, Pred. 18, 28.

[1327] De Nat. et Grat. l. 7, c. 36.

[1328] Sess. 6, Can. 13.

[1329] 1 Cor. xv. 41.

[1330] Astitit regina a dextris tuis in vestitu deaurato circumdata varietate. Psal. xliv. 10.

[1331] Sanctorum omnium privilegia, O Virgo, omnia habes in te congesta.

[1332] Maria universos tantum excedit, quantum sol reliqua astra. Or. de An.

[1333] Sol ita sibi siderum et lunæ rapit positionem, ut sint quasi non sint. Similiter et Virga Jesse utrorumque spirituum habebat dignitatem, ut in comparatione virginis nec possint apparere. Serm. de Ass.

[1334] Divinæ gloriæ participatio cæteris quodammodo per partes datur, sed secundum Bernardum B. Virgo Maria penetravit abyssum, ut quantum creaturæ conditio patitur, illi luci inaccessibili videatur immersa. To. 1, Serm. 61, a. 2, c. 2, 20.

[1335] Visio virginis matris super omnes creaturas incomparabiliter contemplatur majestatem Dei. De Laud. Virg. c. 69.

[1336] Quodammodo sicut cætera luminaria illuminantur a sole, sic tota cœlestis curia a gloriosa virgine lætificatur. Loc. cit. art. 3, c. 3.

[1337] Gloriosa virgo cum cœlos ascendit, supernorum gaudia civium cumulavit. Serm. de Ass.

[1338] Serm. 1, de Nat.

[1339] Post Deum major nostra gloria et majus nostrum gaudium ex Maria.

[1340] Nunquid, O beata Virgo, quia ita glorificata es, ideo nostræ humilitatis oblita es? Serm. 1, de Nat. V.

[1341] Absit non convenit tantæ misericordiæ tantæ miseriæ oblivisci.

[1342] Magna fuit erga miseros misericordia Mariæ exulantis in mundo, sed multo major est regnantis in cœlo. Spec. c. 8.

[1343] Regina Maria non gravat tributis, sed largitur servis suis divitias, dona gratiarum, thesauros meritorum, et magnitudinem præmiorum. De Laud. Virg. l. 6.

[1344] O mater misericordiæ, saturare gloria filii tui, et dimitte reliquias parvulis tuis. Tu jam ad mensam Domini nos sub mensa catelli. Serm. 4, in Ass. Virg.

[1345] L. 3, Mirac. B. Virg.

[1346] Cap. xxii. 18.

[1347] Brev. Rom. 6, Maj.

[1348] Martyrium amplectitur id quod in obedientia summum esse potest, ut scilicet aliquis sit obediens usque ad mortem. 2, 2, q. 134, a. 3, ad 3.

[1349] Non ferro carnificis, sed acerbo dolore cordis. Ap. Baldi. tom. 1, p. 146.

[1350] A nativitatis exordio, passio crucis simul exorta. Serm. 2, de Pass.

[1351] Thr. ii. 13.

[1352] Proculdubio est credendum, quod ipsa ex inspiratione Spiritus Sancti perfectius intellexit quicquid Prophetarum eloquia figurabant. Serm. Ang. c. 17.

[1353] Ex Scripturis Deum incarnari intelligens, et quod tam diversis pœnis deberet cruciari, tribulationem non modicam sustinuit. Serm. Ang. c. 16.

[1354] Tu longum præscia futuræ passionis filii tui, pertulisti martryium. In Cant. c. 4.

[1355] Rev. l. 7, c. 2.

[1356] Nolite solam attendere horam illam qua dilectum meum vidi mori; nam Simeonis gladius, antequam pertransiret, longum per me transitum fecit. Cum igitur eum lactarem, foverem et prospicerem ejus mortem, quam prolixam me putatis pertulisse passionem? Loc. cit.

[1357] Defecit in dolore vita mea, et anni mei in gemitibus. Psal. xxx. 11.

[1358] Psal. xxxvii. 18.

[1359] Tempore quo post ascensionem filii mei vixi, passio sua in corde meo fixa erat, ut sive comedebam, sive laborabam, quasi recens erat in memoria mea. Rev. l. 6, c. 65.

[1360] Beatissima Virgo pro tota vita fecit professionem doloris. Vit. Christ. c. 28.

[1361] Sicut rosa crescere solet inter spinas ita B. Virgo in hoc mundo crevit inter tribulationes; et sicut, crescente rosa, crescunt spinæ; sic hæc electissima rosa Maria, quanto crescebat ætate, tanto tribulationum spinis pungebatur. Serm. Ang. c. 16.

[1362] Cui comparabo te? vel cui assimilabo te, filia Jerusalem? Magna est enim velut mare contritio tua. Quis medebitur tui? Thren. ii. 1.

[1363] Quemadmodum mare est in amaritudine excellens, ita tuæ contritioni nulla calamitas æquari potest.

[1364] Utique, Domina, non crediderim te potuisse stimulos tanti cruciatus, quin vitam amitteres, sustinere; nisi ipse spiritus tui filii te confortaret. De Ec. Virg. c. 3.

[1365] Tantus fuit dolor Virginis, quod si inter omnes creaturas, quæ dolorem pati possunt, divideretur, omnes subito interirent. To. 1, Serm. 67.

[1366] Luc. ii. 35.

[1367] Nimirum in tabernaculo illo duo videres altaria, aliud in pectore matris, aliud in corpore Christi; Christus carnem, Maria immolabat animam. Tr. de sep. verb. Do. in Cru.

[1368] P. 1, tit. 15, c. 24.

[1369] Illa videndo in omnibus passa est; quia amabat omnes, ferebat in oculis quod in carne omnes. Serm. 109, de Divers. c. 6.

[1370] Hom. 5.

[1371] Passionis Christi speculum effectum erat cor Virginis, in illo agnoscebantur sputa, convicia, verbera, vulnera. De Agon. Chri. c. 11.

[1372] Singula vulnera per ejus corpus dispersa, in uno corde sunt unita. De Planctu. Virg. in Stim. Am.

[1373] O Domina mea ubi stabas? Nunquid tantum juxta crucem? Imo in cruce cum filio crucifixa eras. Loc. cit.

[1374] Torcular calcavi solus, et de gentibus non est vir mecum. Isa. lxiii. 3.

[1375] Verum est, Domine, quod non est vir tecum, sed mulier una est tecum, quæ omnia vulnera quæ tu suscepisti in corpore, suscepit in corde.

[1376] Parentes atrocius torquentur in liberis, quam in scipsis. Libell. de Machab.

[1377] Maria torquebatur magis, quam si torqueretur ex se; quoniam supra se incomparabiliter diligebat id unde dolebat. Cit. Hom. 5.

[1378] Ubi thesaurus vester est, ibi et cor vestrum erit. Luc. xii. 34.

[1379] Nunquam tam jucunde epulati sumus, quam cum hæc libenter Jesu Christi amore perferimus.

[1380] Segnior fuit ignis qui foris ussit, quam qui intus accendit. In Nat. S. Laur.

[1381] In illa longa morte, in illis tormentis illo calice ebrius tormenta non sentit. Tract. 27.

[1382] Magna est velut mare contritio tua; quis medebitur tui?

[1383] In aliis martyribus magnitudo amoris dolorem lenivit passionis; sed beata Virgo quanto plus amavit, tanto plus doluit, tantoque ipsius martyrium gravius fuit. Ap. Crois. Vit. Mar. s. 23.

[1384] Ut scias quantus fuerit dolor B. Virginis, cogita quantus fuerit amor.

[1385] Duæ dilectiones in unam convenerant et ex duobus amoribus factus est amor unus, cum Virgo mater filio divinitatis amorem impenderet, et in Deo amorem nato exhiberet. Hom. 5, de Laud. V.

[1386] Quantum capere potuit puri hominis modus.

[1387] Unde sicut non fuit amor sicut amor ejus, ita non fuit dolor sicut dolor ejus.

[1388] O vos omnes qui transitas per viam attendite, et videte, si est dolor sicut dolor meus. Thren. i. 12.

[1389] Nullus dolor amarior, quia nulla proles charior. De Compas. Virg. c. 2.

[1390] Non fuit talis filius, non fuit talis mater; non fuit tanta charitas, non fuit dolor tantus. Ideo quanto dilexit tenerius, tanta vulnerata est profundius. Lib. 3, de Laud. Virg.

[1391] Parum est Mariam in passione filii tam acerbos pertulisse dolores, ut omnium martyrum collective tormenta superaret. Ap. Sinisc. Mart. de Mar. Cons. 36.

[1392] Quicquid crudelitatis inflictum est corporibus martyrum, leve fuit, aut potius nihil comparatione tuæ passionis. De Exc. Virg. c. 5.

[1393] Virgo universos martyres tantum excedit, quantum sol reliqua astra.

[1394] P. Pinam.

[1395] O Domina, cur ivisti immolari pro nobis? Non sufficiebat filii passio, nisi crucifigeretur et mater? Ap. Pac. Exc. 10, in Sal. Ang.

[1396] Sicut totus mundus obligatur Deo propter passionem, sic obligatur Dominæ propter compassionem. Sup. Miss. cap. 20.

[1397] Sic pia et misericors est, et fuit, quod maluit omnes tribulationes sufferre, quam quod animæ non redimerentur. Rev. l. 3, c. 30.

[1398] Lætabatur dolens quod offerebatur sacrificium in redemptionem omnium quo placabatur iratus. De Gest. D. l. 2. c. 27.

[1399] Respicio ad omnes qui in mundo sunt, si forte sint aliqui qui compatiantur mihi, et recogitent dolorem meum; et valde paucos invenio. Ideo filia mea, licet a multis oblita sim, tu tamen non obliviscaris mei, vide dolorem meum, et imitare quantum potes, et dole. Rev. l. 2, c. 24.

[1400] Gian. Cent. Serv. l. 1, c. 14.

[1401] Ap. Bolland. 13, Jan.

[1402] Stellar. l. 3, p. 3, a. 3.

[1403] L. 6, c. 97.

[1404] O Domina, si te offendi pro justitia cor meum vulnera; si tibi servivi, nunc pro mercede, peto, vulnera. Opprobriosum est videre Dominum Jesum vulneratum, te convulneratum, et me illæsum.

[1405] Calamitosus esset animus futuri præscius et ante miserias miser. Ep. 98.

[1406] Positus est hic in signum cui contradicetur. Et tuam ipsius animam doloris gladius pertransibit. Luc. ii. 35.

[1407] Omnis lætitia mea ad illa verba in mœrore conversa est.

[1408] Blasphemavit, reus est mortis. Matt. xxvi. 65, 66.

[1409] Non hic fabri filius? Matt. xiii. 55.

[1410] Nonne hic est faber, filius Mariæ? Matt. vi. 3.

[1411] Quomodo hic literas scit, cum non didicerit. Joan. vii. 15.

[1412] Et velaverunt eum, et percutiebant faciem ejus ... dicentes; Prophetiza, quis est qui te percussit. Luc. xxii. 64.

[1413] Insanit, quid eum auditis? Joan. x. 20.

[1414] Ecce homo devorator, et bibens vinum, amicus publicanorum et peccatorum. Luc. vii. 34.

[1415] In principe dæmoniorum ejicit dæmonia. Matt. ix. 34.

[1416] Nonne bene dicimus nos, quia Samaritanus es tu, et dæmonium habes? Joan. viii. 48.

[1417] Si non esset hic malefactor, non tibi tradidissemus eum. Joan. xviii. 30.

[1418] Pater mi, si possibile est, transeat a me calix iste. Matt. xxvi. 39.

[1419] Tristis es anima mea usque ad mortem. Matt. xxvi. 38.

[1420] Filius qui natus est tibi, morte morietur. 2 Reg. xii. 14.

[1421] Lib. 6, Rev. c. 9.

[1422] Quoties aspiciebam filium meum, quoties involvebam eum pannis, quoties videbam ejus manus et pedes; toties animus meus quasi novo dolore absorptus est; quia cogitabam, quomodo crucifigeretur. Lib. 6, c. 57.

[1423] Fasciculus mirrhæ dilectus meus mihi, inter ubera mea commorabitur. Cant. i. 12.

[1424] Tom. 3, Serm. 2, a. 3, c. 1.

[1425] Eum lactans cogitabat de felle et aceto; quando fasciis involvebat, funes cogitabat quibus ligandus erat; quando gestabat, cogitabat in cruce confixum; quando dormiebat, cogitabat mortuum. Tom. 1, Ev. Lu. Dom. infr. Oct. Nat. s. 1.

[1426] Oculi mei replebantur lacrymis, et cor meum torquebatur dolore. Lib. 6, c. 57, et l. 7, c. 7.

[1427] Et Jesus proficiebat sapientia et ætate, et gratia apud Deum, et homines. Luc. ii. 23.

[1428] 3, p. q. 7, art. 12.

[1429] Ille doloris gladius Virgini omni hora tanto se propius approximabat, quanto Filius passionis tempori magis appropinquabat. Fer. 6, lect. 2, c. 16.

[1430] Fasc. di Rose, p. 2, c. 2.

[1431] Et comæ capitis tui sicut purpura regis vincta canalibus. C. 7, v. 5.

[1432] Mens tua, O Maria, et cogitationes tuæ tinctæ in sanguine dominicæ passionis, sic affectæ semper fuere, quasi recenter viderent sanguinem de vulneribus profluentem. In Cant. c. 7, v. 5.

[1433] Quid est quod sic turbaris Herodes? Rex iste qui natus est non venit reges pugnando superare sed moriendo mirabiliter subjugare. Serm. 5, de Epiph.

[1434] Surge et accipe puerum, et matrem ejus et fuge in Egyptum. Matth. ii. 13.

[1435] Qui consurgens accepit puerum et matrem ejus nocte, et secessit in Egyptum. Matth. ii. 14.

[1436] Positus est hic in signum cui contradicetur.

[1437] Fuge a tuis ad extraneos, a templo ad dæmonum fana. Quæ major tribulatio, quam quod recens natus a collo matris pendens cum ipsa matre paupercula fugere cogatur?

[1438] 3, Lib. 10, c. 8.

[1439] Viam silvestrem, obscuram, asperam, et inhabitam.

[1440] Joseph et Maria non habent famulum, non ancillam; ipsi domini et famuli.

[1441] Quomodo faciebant de victu? Ubi nocte quiescebant? Quomodo hospitabantur? De Vit. Chr.

[1442] Cum enim essent egeni, manifestum est quod sudores frequentabant necessaria vitæ inde sibi quærentes.

[1443] Aliquando filius famem patiens panem petiit, nec unde dare mater habuit. In Vit. Christi. c. 13.

[1444] Sic magnus est, ut portari non valeat: et sic parvus quod per se ire non potest.

[1445] Non habemus hic manentem civitatem, sed futuram inquirimus. Heb. xiii. 14.

[1446] Ap. P. Genev. Serv. Dol. di Mar.

[1447] Loc. cit.

[1448] Patientia autem opus perfectum habet, ut sitis perfecti et integri, in nullo deficientes. Jac. i. 4.

[1449] Num quem diligit anima mea vidistis? Cant. iii. 3.

[1450] Fuerunt mihi lacrymæ meæ panes die ac nocte, dum dicitur mihi quotidie, ubi est Deus tuus? Psal. xli. 4.

[1451] Illas noctes insomnes duxit in lacrymis, Deum deprecando, ut daret illi reperire filium.

[1452] Indica, mihi ubi cubes, ubi pascas in meridie, ne vagari incipiam. Cant. i. 6.

[1453] Lumen oculorum meorum, et ipse non est mecum. Psal. xxvii. 11.

[1454] Vehementer doluit, quia vehementer amabat. Plus doluit de ejus amissione, quam aliquis martyr dolorem sentiat de animæ a corpore separatione. Hom. infr. Oct. Ep.

[1455] Idcirco ego plorans, et oculus meus deducens aquas, quia longe est a me consolator meus. Thren. i. 16.

[1456] Quale gaudium erit mihi, qui in tenebris sedeo, et lumen cœli non video. Tob. vi. 11.

[1457] Tristabatur ex humilitate, quia arbitrabatur se indignam cui tam pretiosus commissus esset thesaurus.

[1458] Quærebant eum, ne forte reliquisset eos. Ap. Corn. à Lap. in Luc. 2.

[1459] Fili, quid fecisti nobis sis? Pater tuus et ego dolentes quærebamus te. Luc. ii. 48.

[1460] March. Diar. 30, Ott.

[1461] Vos non populus meus, et ego non ero vester. Os. i. 19.

[1462] Peccata vestra diviserunt inter vos et Deum vestrum. Isa. lxix. 2.

[1463] Ecce universa vanitas, et afflictio spiritus. Eccli. i. 14.

[1464] Perdit homo bovem, et post eum vadit: perdit ovem et sollicite eam quærit; perdit asinum, et non quiescit. Perdit homo Deum, et comedit, et bibit, et quiescit.

[1465] Dilectus meus mihi, et ego illi, qui pascitur inter lilia. Cant. ii. 16.

[1466] Thren. iii. 25.

[1467] Miserere mei, Domine fili David, filia mea male a dæmone vexatur. Matth. xv. 22.

[1468] Ignem veni mittere in terram, et quid volo, nisi ut accendatur. Luc. xii. 49.

[1469] Omnes dolores mundi, si essent simul conjuncti, non essent tanti quantus dolor gloriosæ Mariæ. Tom. iii. 5, 45.

[1470] Quanto dilexit tenerius, tanto est vulnerata profundius.

[1471] Imminente passione filii mei, lacrymæ erant in oculis meis, et sudor in corpore præ timore. L. 1, Rev. c. 10.

[1472] Sine somno duxisti, et soporatis cæteris, vigil permansisti.

[1473] Plorans ploravit in nocte, et lacrymæ in maxillis ejus; non est qui consoletur eam, ex omnibus charis ejus. Thren. i. 12.

[1474] Iisdem labiis mittit ad mortem quibus eum pronuntiaverunt innocentem.

[1475] Et bajulans sibi crucem exivit in eum qui dicitur Calvariæ locum. Joan. xix. 17.

[1476] Ex vestigiis filii mei cognoscebam incessum ejus; quo enim procedebat, apparebat terra infusa sanguine. L. 4, c. 77.

[1477] Med. 6.

[1478] Et vidimus eum, et non erat aspectus. Isa. liii. 2.

[1479] Putavimus eum quasi leprosum. Isa. liii. 4.

[1480] Et quasi absconditus vultus ejus, et despectus, unde nec reputavimus eum. Isa. liii. 3.

[1481] Deut. xxviii. 66.

[1482] Heu quo properas, quo venis mater! Cruciatu meo cruciaberis, et ego tuo.

[1483] Tollebat et mater crucem suam, et sequebatur eum, crucifigenda cum ipso. In Cant. 7.

[1484] Ut intelligas Christi crucem non sufficere sine tua.

[1485] Serm. 2, de Pass.

[1486] Ego non separabar ab eo, et stabam vicinior cruci ejus. L. 1, c. 6.

[1487] Cur ivisti, O Domina, ad Calvariæ locum? cur te non retinuit pudor, horror facinoris?

[1488] Plane mater, quæ nec in terrore mortis filium deserebat. Serm. 3, de Ass.

[1489] L. 1, Rev. c. 10, et l. 4, c. 70.

[1490] Quot læsiones in corpore Christi, tot vulnera in corde matris. Ap. Bald. to. 1, p. 499.

[1491] O Domina, ubi stas? Numquid juxta crucem? Imo in cruce cum filio cruciaris? Ap. Bald. tom. 1, p. 452.

[1492] Crux et clavi filii fuerunt et matris; Christo crucifixo crucifigebatur et mater.

[1493] Quod in carne Christi agebant clavi, in Virginis mente affectus erga filium.

[1494] Dum illi corpus, ista spiritum immolabat. To. 1, Serm. 31.

[1495] Ap. Bald. p. 456.

[1496] Volebat eum amplecti sed manus frustra protensæ in se complexæ redibant. Ap. Bald. 463.

[1497] Torcular calcavi solus.... Circumspexi, et non est auxiliator; quæsivi, et non fuit qui adjuvaret. Isa. lxiii. 3, 5.

[1498] Prætereuntes autem blasphemabant eum moventes capita sua. Matt. xxvii. 39.

[1499] Si filius Dei es, descende de cruce.

[1500] Alios salvos fecit, seipsum non potest salvum facere.

[1501] Si rex Israel est, descendat nunc de cruce. Loc. cit.

[1502] Rev. l. 4, c. 70.

[1503] Deus, Deus meus, ut quid dereliquisti me? Matth. xxvii. 46.

[1504] Rev. l. 4, c. 70.

[1505] Repleta matre, ad filium redundaret inundatio amaritudinis. Hom. in Ev. Stabat.

[1506] Stabam ego videns eum, ipse videns me, et plus dolebat de me quam de se. Ap. Simisc. Cons. 28.

[1507] Juxta crucem stabat mater, vox illi non erat; moriebatur vivens, vivebat moriens; nec mori poterat, quia vivens mortua erat. De Lament. Virg.

[1508] Stupebant omnes qui noverant hujus hominis matrem, quod etiam in tantæ angustiæ pressura silentium servabat.

[1509] Voluit eam Christus cooperatricem nostræ redemptionis adstare, quam nobis constituerat dare matrem; debebat enim ipsa sub cruce nos parere filios. Hom. 44, de Pass. Dom.

[1510] Maria mater mea, propter compassionem et charitatem facta est mater omnium in cœlis et in terra. L. 1, c. 31.

[1511] Joan. xix. 26.

[1512] Idcirco resipuit bonus latro, quia B. Virgo inter cruces filii et latronis posita, filium pro latrone deprecabatur; hoc suo beneficio, antiquum latronis obsequium recompensans. Ap. Salm. to. 1, tr. 47.

[1513] Monum. Conv. Pec. ap. P. Sinisch. Sans. 16.

[1514] O vos omnes qui transitis per viam, attendite et videte, si est dolor sicut dolor meus. Thren. i. 12.

[1515] Unus militum lancea latus ejus aperuit, et continuo exivit sanguis, et aqua. Joan. xix. 34.

[1516] Rev. l. 2, c. 21.

[1517] Divisit Christus cum matre sua hujus vulneris pœnam, ut ipse injuriam acciperet, mater dolorem.

[1518] Lancea quæ ipsius latus aperuit, animam Virginis pertransivit, quæ inde nequibat avelli. De Lament. Virg.

[1519] Cum retraheretur hasta, apparuit cuspis rubea sanguine. Tunc mihi videbatur quod quasi cor meum perforaretur, cum vidissem cor filii mei charissimi perforatum. Rev. c. 10.

[1520] Non parvum miraculum a Deo factum est, quod B. Virgo tot doloribus sauciata spiritum non exhalarit.

[1521] Tu mihi pater eras, tu frater, sponsus, meæ deliciæ, mea gloria, tu mihi omnia eras.

[1522] Isa. xlvi. 8.

[1523] Ab ipso fuge ad ipsum, a judice ad redemptorem, a tribunali ad crucem.

[1524] Ezech. xvi. 8.

[1525] Propterea vulneratum est cor Christi, ut per vulnus visibile vulnus amoris invisibilis videatur. Serm. de pass. Dom.

[1526] Præ nimio amore aperuit sibi latus, ut præberet cor suum.

[1527] Filii hujus matris, ingredite um ipsa intra penetralia cordis Jesu.

[1528] Promt. Ex. V. Miser.

[1529] C. xxx. 21.

[1530] O vere Dei nate, tu nihi pater, tu mihi filius, tu mihi sponsus, tu mihi anima eras! Nunc orbor patre, viduor sponso, desolor filio, uno perdito filio omnia perdo. De Lam. V. Mar.

[1531] O quam libenter tunc posita fuissem viva cum filio meo, si fuisset voluntas ejus! Rev. l. 1.

[1532] Animam cum corpore Christi contumulari Virgo vehementer exoptavit.

[1533] Vere dicere possum, quod sepulto filio meo quasi duo corda in uno sepulchro fuerunt. Rev. l. 2, c. 21.

[1534] Ubi thesaurus vester est, ibi et cor vestrum erit. Luc. xii. 34.

[1535] Super ipsam potius, quam super Dominum plangebant.

[1536] Sorores Dominæ velaverunt eam tamquam viduam; cooperientes quasi totum vultum.

[1537] Sine, Domina mea, sine me flere; tu innocens es, ego sum reus.

[1538] Dom infra oct Nat. s. 2.

[1539] Et tu, fili mi, cur mœrore conficeris, qui in mœrore meo toties me consolatus es?

[1540] O Domina, quæ rapis corda hominum dulcore, nonne cor meum rapuisti? O raptrix cordium, quando mihi restitues cor meum? Guberna illud cum tuo, et in latere filii colloca. Tunc possidebo quod spero, quia tu es spes nostra. S. Bernard. Med. in Salv. Reg. ap. s. Bon. Stim. c. 19, part. 3.

[1541] Nunc, ergo filii, audite me; beati qui custodiunt vias meas. Prov. viii. 33.

[1542] Dilectissimi Mariam colite quam amatis, quia tunc vere amatis si imitari volueritis quam amatis. S. Hier. Serm. de Ass. ap. Lohn.

[1543] Alii sanctorum specialia opera exercuerunt; alius fuit castus, alius humilis, alius misericors; sed B. Virgo datur in exemplum omnium virtutum. Opusc. 8.

[1544] Talis fuit Maria ut ejus unius vitæ omnium disciplina sit. L. 2, de Virg.

[1545] Sit vobis tanquam in imagine descripta virginitas vitaque Mariæ, in qua refulget forma virtutis. Hinc sumatis exempla vivendi ... quid corrigere, quid fugere, quid tenere debeatis. Loc. cit.

[1546] Humilitas est fundamentum custosque virtutem.

[1547] Vit. l. 6, c. 2, s. 11.

[1548] Et discite a me, quia mitis sum, et humilis corde. Matth. xi. 29.

[1549] Prima virtus in qua Virgo nata, et infans se singulariter exercuit, fuit humilitas.

[1550] Ita modeste de se sentiebat, ut cum tot gratias haberet, nulli se prætulit.

[1551] Vulnerasti cor meum, soror mea sponsa ... in uno crine colli tui. Cant. iv. 9.

[1552] In uno crine, idest in nimia humilitate cordis tui. Iste est crinis colli, humilis cogitatus.... Quid uno crine gracilius? In d. l. Cant. 4.

[1553] Nolite, me considerare quod fusca sim, quia decoloravit me sol. Cant. i. 6.

[1554] Appropinquans illi me nigram invenio.

[1555] Virgo continue habebat actualem relationem ad divinam majestatem, et ad sui nihilitatem.

[1556] Pro firmo scias, quod me reputabam vilissimam et gratia Dei indignam. Ap. S. Bon. de Vit. Christ.

[1557] Sicut nulla post filium Dei creatura tantum ascendit in gratiæ dignitatem, sic nec tantum descendit in abyssum humilitatis. To. 2, Serm. 51, c. 3.

[1558] Matth. i. 19.

[1559] Benedicta tu in mulieres.... Et unde hoc mihi ut veniat mater Domini mei ad me? Et beata quæ credidisti, &c. Luc. i. 42, 43, 44.

[1560] Ut quid enim ego me tantum humiliabam, aut promerui tantam gratiam, nisi quia cogitavi et scivi nihil a me esse vel habere. Ideo nolui laudem meam, sed solum datoris et creatoris. Rev. l. 2, c. 23.

[1561] O vere beata humilitas, quæ Deum hominibus peperit, paradisum aperuit, et animas ab inferis liberavit. Serm. 35, de Sanctis.

[1562] Venisse Mariam mirabatur Elisabeth, sed magis miretur quod ipsa non ministrari venerit, sed ministrare. Serm. de Nat. Virg.

[1563] C. 12.

[1564] Foris stabat, nec materna auctoritate sermonem interrupit, nec in domum intravit ubi filius loquebatur.

[1565] Hi omnes erant perseverantes unanimitur in oratione cum mulieribus, et Maria matre Jesu. Act. i. 14.