Chapter XII

Felix qui potuit boni Fontem uisere lucidum, Felix qui potuit grauis Terrae soluere uincula. Quondam funera coniugis 5 Vates Threicius gemens Postquam flebilibus modis Siluas currere mobiles, Amnes stare coegerat, Iunxitque intrepidum latus 10 Saeuis cerua leonibus, Nec uisum timuit lepus Iam cantu placidum canem, Cum flagrantior intima Feruor pectoris ureret, 15 Nec qui cuncta subegerant Mulcerent dominum modi, Inmites superos querens Infernas adiit domos. Illic blanda sonantibus 20 Chordis carmina temperans Quidquid praecipuis deae Matris fontibus hauserat, Quod luctus dabat impotens, Quod luctum geminans amor, 25 Deflet Taenara commouens Et dulci ueniam prece Vmbrarum dominos rogat. Stupet tergeminus nouo Captus carmine ianitor, 30 Quae sontes agitant metu Vltrices scelerum deae Iam maestae lacrimis madent. Non Ixionium caput Velox praecipitat rota 35 Et longa site perditus Spernit flumina Tantalus. Vultur dum satur est modis, Non traxit Tityi iecur. Tandem, 'Vincimur,' arbiter 40 Vmbrarum miserans ait, 'Donamus comitem uiro Emptam carmine coniugem. Sed lex dona coerceat, Ne, dum Tartara liquerit, 45 Fas sit lumina flectere.' Quis legem det amantibus? Maior lex amor est sibi. Heu, noctis prope terminos Orpheus Eurydicen suam 50 Vidit, perdidit, occidit. Vos haec fabula respicit Quicumque in superum diem Mentem ducere quaeritis. Nam qui Tartareum in specus 55 Victus lumina flexerit, Quidquid praecipuum trahit Perdit, dum uidet inferos."