Chapter M

Rex omnibus, &c. Cum Elyas episcopus Judæus noster London. pro transgressione quam fecit, tam nobis, quam dilecto fratri nostro Regi Almannorum a sacerdotio communitatis Judæorum Angliæ coram dilectis et fidelibus nostris Philippo Basset, Phillipo Lovel, Henrico de Bathonia, Simon Passelew, et cæteris justiciariis ad custodiam Judæorum assignatis, quos ad transgressionem illam convincendam justiciarios nostros assignavimus, per judicium eorundem ad scaccarium nostrum fuerit adjudicatus, et de ejusdem sacerdotii officio, et etiam de omnimodis aliis officiis, et Ballivis, quas a nobis prius obtinuit sit depositus, nos de consilio eorundem justiciariorum, concessimus prædictæ communitati Judæorum nostrorum Angliæ, per finem trium marcarum auri, quem Cresse et Haginus fratres ejusdem Judæi, nobis pro eadem communitate fecerunt, quod prædictus Elyas sacerdotium illud nunquam in posterum habeat, et recuperet: et quod nullus de communitate illa de cætero sit sacerdos, nisi per communem electionem communitatis ejusdem. Quodque ille communitas post decessum cujuslibet sacerdotis sic electi, alium eligendi quemcunque voluerint sacerdotem liberam habeat facultatem, ac ipsum nobis præsentandi, ut nostrum super hoc assensum obtineat et favorem. In cujus, &c.

Teste Rege apud Wodestoke 20 die Julii.――_Rot. Pat._ 41, H. 3, m. 4, m. 6.

N.

“This very year (1252) there came out of the Holy Land a mandate from the king of France, that all the Jews should be expelled out of the realm of France, and condemned to perpetual exile, with this clause of moderation added thereto:――But he who desires to remain, let him be an artificer or handicraftsman, and apply himself to mechanical artifices. For it was scornfully objected to the said king by the Saracens, that we did little love or reverence our Lord Jesus Christ, who tolerated the murderers of him to live amongst us.”――_Prynne._

O.

Bishop Percy, in his relics of “Antient English Poetry,” gives us the following ballad, in which he supposes that its composer “had an eye to the known story of Hugh of Lincoln, a child said to have been murthered by the Jews in the reign of Henry III. The conclusion of this ballad appears to be wanting; what it probably contained may be seen in Chaucer.”

THE JEWS’ DAUGHTER.

The rain rins doun through Mirry-land toune,
Sae dois it doune the Pa:
Sae dois the lads of Mirry-land toune,
Quhan they play at the ba’.

Than out and cam the Jewis dochter,
Said, will ye cum in and dine?
“I winnae cum in, I cannae cum in,
Without my play-feres nine.”

Scho powd an apple reid and white
To intice the zong thing in:
Scho powd an apple white and reid,
And that the sweit bairne did win.

And scho has taine out a little pen-knife,
And low down by her gair,
Scho has twin’d the zong thing and his life;
A word he nevir spak mair.

And out and cam the thick thick bluid,
And out and cam the thin;
And out and cam the bonny herts bluid:
Thair was nae life left in.

Scho laid him on a dressing borde,
And drest him like a swine,
And laughing said, gae nou and pley
With zour sweit play-feres nine.

Scho rowd him in a cake of lead,
Bade him lie stil and sleip.
Scho cast him in a deip draw-well,
Was fifty fadom deip.

Quhan bells wer rung, and mass was sung,
And every lady went hame:
Than ilka lady had her zong sonne,
But Lady Helen had nane.

Scho rowd hir mantil hir about,
And sair sair gan she weip;
And she ran into the Jewis castel
Quhan they wer all asleip.

My bonny Sir Hew, my pretty Sir Hew,
I pray thee to me speik.
“O lady, rinn to the deip draw-well,
Gin ze zour sonne wad seik.”

Lady Helen ran to the deip draw-well,
And knelt upon her kne:
My bonny Sir Hew, an ze be here,
I pray thee speik to me.

“The lead is wondrous heavy, mither,
The well is wondrous deip,
A keen pen-knife sticks in my hert,
A word I donnae speik.

“Gae hame, gae hame, my mither deir,
Fetch me my windling sheet,
And at the back o’ Mirry-land toune
Its thair we twa sall meet.”

Chaucer, in the last stanza of his Prioress’s Tale, has the following three lines, which are probably the conclusion of the above:――.

“Oh, young Hew of Lincoln slain also
With cursed Jews, as it is notable,
For it n’is but a little while ago.”

P.

Omnibus ad quos præsens scriptum pervenerit, Jacobus filius Magistri Mosey, Judæi London. et Henna [Anna] uxor ejus salutem. Sciatis nos ad instantiam discreti viri Domini Walteri de Merton, illustris Domini H. Regis quondam Cancellarii, et pro triginta marcis quas nobis dedit præ manibus, dedisse, concessisse, et hac carta nostra confirmasse, scholaribus, et fratribus domus scholarium de Merton, quam idem Dominus Walterus fundavit, apud Meaudon [Maldon] in comitatu Surr. ad perpetuam sustentationem scholarium in scholis degentium, domos nostras, cum pertinentiis, in parochia S. Johannis Baptistæ, Oxon. infra muros; quæ quondam fuerunt Johannis Halegood, inter terram Prioris S. Frecheswide, quæ quondam fuit Alwredi Hereprud, versus occidentem, et terram quæ fuit Rogeri Orlewyne, versus orientem. Habendas, et tenendas eisdem scholaribus et fratribus dictæ domus, cum omnibus ad domos prædictas spectantibus, in perpetuum. Reddendo inde capitalibus Domino feodi quatuor denarios, per annum, pro omni servitio, consuetudine, et demanda. Et nos, et hæredes nostri, warantizabimus, acquietabimus, et defendemus, prædictis scholaribus, et fratribus, domos prædictas, cum omnibus pertinentiis suis, contra omnes homines, tam Christianos quam Judæos, per prædictum servitium quatuor denariorum per annum in perpetuum. Et sciendum quod demisimus nos in plena curia villæ Oxon. ad opus scholarium, et fratrum prædictorum, de prædictis domibus, et omni potestate, et jure, quod nobis ullo tempore competere potuit dictas domos habendi, vel petendi, aut eas cuiquam dandi, vel concedendi. Ita quod si nos, vel hæredes nostri, contra prædictam donationem nostram, dictis scholaribus et fratribus factam, aliquo tempore venire præsumamus, per quod ipsi dampnum, vel impedimentum, sustinuerint, nos eis pecuniam supradictam duplicatam, una cum dampnis prædictis, refundemus; et nihilominus salvum erit eis jus suum dictas domos retinendi, seu petendi, si opus fuerit. Et prædicti scholares, et fratres, ad nostram instantiam concesserunt, quod Domini Antonius Beker et Thomas frater ejus, dictas domos tenere possint, et inhabitare, usque a festo S. Michaelis, proximo futuro, in tres annos completos, pro centum solidis, quos custodi scholarium, et fratrum prædictorum, solvimus in curia prædicta, pro prædictis Dominis Antonio et Thoma, nomine Locagii domorum prædictarum. Et ad perpetuam rei hujus memoriam et securitatem præsenti scripto sigilla nostra fecimus apponi. Hiis testibus Domino Adam Fetteplace, tunc Majore Oxon. Johanne de Coleshulle, Philippo de Hou, Waltero Aurifabro, Adam subtus Murum, Gawfrido Aurifabro, Radulpho Aurifabro, Alexandro Knyht, Jacobo le Especer, Willelmo le Especer, Hugone de Burgo, Christianis; Manassero de Enveyse, Mosey Parnat, Jacobo de Exonia, Lombardo de Krikelade, Judæis, et aliis. Dat. in curia Oxon. die lunæ, proxima post festum S. Matthiæ Apostoli, anno Regni Regis Henrici, filii Regis Johannis, quinquagesimo primo.”

Dr. Tovey copied the above from a deed existing in the college treasury. The doctor was certainly more gifted in copying Latin or French than in copying Hebrew. There is a Hebrew postscript to the above deed――as was generally the case in those olden times, when a deed was drawn up between a Christian and a Jew――but our antiquary copied it so badly, that it was rendered difficult to make any sense of the writing. Dr. Jost, however, very likely restored it to its proper reading, which is the following:――

אני יעקב בן רב משה דלונדרש מודה שכל הכתוב למעלח בלשין לטין בלי מחק והדרה [or וחזרה] הודיתי בעבורי ובעבור יורשי שיחיח שריר וקים וטב ובעבור אשתי הודיתי שיהיה שריר וקים ׃ הזה שהודיתי כתבתי וחתמתי בעבורי ובעבור אשתי חנה יעקב בן רב משה דלונדרש׃

_Anglia Judaica_, p. 182. _Geschichte der Israeliten_, vol. vii., p. 407.

There are two seals attached to that charter, bearing an impression of some unknown four-footed beast.

Q.

Mandatum est Constab. Oxon: quod omnes Judæos quos cepit et captos tenet in Castro Oxon: occasione cujusdam parvi Conversi et Baptizati, qui dicebatur per ipsos Judæos raptus esse, et qui jam inventus est apud Oxon, sine dilatione deliberet.

Test. R. apud West. 4 die Novem.――_Claus._ 21, H. 3, pars 1, m. 22.

R.

Præceptum fuit Constabulario castri _Oxoniæ_ et _Cyrographo_ Christiano et Judeo Archæ Cyrograph: ejusdem; quod per sacramentum 12 Judeorum inquirant, quæ bona et catalla _Jacobus Baseni de Oxon_: Judeus _Oxon._ interfectus, habuit die quo interfectus fuit. Eodem modo præceptum est Ballivis Oxon: quod per sacramentum 12 Christianorum inquirant quæ catalla dictus _Jacobus_ habuit die quo interfectus fuit, &c.

S.

Rex Majori et Vicecomitibus London. Salutem. Cum, divina cooperante gratia, pax in regno nostro ordinata sit, firmata, et ubique per regnum proclamata; ac de consilio baronum nostrorum provisum sit, ut ex parte nostra, et ipsorum, publice sit inhibitum, ne quis sub pœna exhæredationis, et periculo vitæ et membrorum super aliquem currat, nec homicidia, nec incendia, depredationes, nec roberias, seu alia hujusmodi faciat enormia, nec cuiquam damnum inferat contra pacem nostram. Cumque Judæos nostros London. pro timore turbationis nuper habitæ, adhuc existentes apud turrim nostram London. in nostram protectionem, ac defensionem suscipimus specialem, una cum familiis, rebus, et omnibus possessionibus eorundem; ac ipsis Judaeis concessimus, quod ad domos suas infra civitatem prædict. libere redire, et eas securi, et absque aliquo impedimento inhabitare possint, sicut prius ante turbationem prædict. fieri consueverunt. Vobis de consilio baronum prædict. Mandamus, firmiter injungentes quatenus per totam civitatem prædict. ex parte nostra, et baronum ipsorum, publice proclamari, et firmiter inhiberi faciatis, nequis sub periculo vitæ, et membrorum, prædictis Judæis, et familiis suis, in personis vel rebus eorum, damnum, molestiam, vel gravamen, inferre præsumat. Vos autem eos de cætero, tam infra civitat. prædict. quam extra, quantum in vobis est, manuteneatis, protegatis, et defendatis, pro quo vos specialiter recommendare debeamus.

Teste Rege, apud St. Paulum, Lond. 11 die Junii.――_Pat._ 48, H. 3, m. 11.

T.

Rex omnibus, &c., salutem. Inspeximus cartam quam Edmundus filius noster fecit Aaron filio Vynes in hæc verba. Omnibus præsentem cartam visuris vel audituris Edmundus illustris regis Angliæ filius salutem. Cum dominus rex pater noster dederit et concesserit nobis Aaron filium Vynes Judæum, cum omnibus bonis, debitis, et catallis suis, liberum et quietum, de omnibus tallagiis, auxiliis, præstitis, et demandis quibuscunque; ita quod eum, cum omnibus bonis, et catallis suis habeamus, et teneamus, cum omnibus libertatibus, legibus, et consuetudinibus Judaismi Angliæ, prout hujusmodi concessio, in prædictis patris nostri carta, super hoc confecta, plenius continetur. Nos eidem Aaron Judæo specialem gratiam facere volentes, ipsum, cum omnibus bonis, debitis et catallis suis, tenore præsentium, donavimus libertati; concedentes eidem, quod ipse, toto tempore vitæ suæ, liber sit de nobis, ab omnibus tallagiis, auxiliis, præstitis et demandis. Reddendo nobis, quamdiu vixerit, quolibet anno, ad festum Pentecost. unum par calcarium deauratorum, pro omnibus exactionibus et demandis. In cujus rei testimonium sigillum nostrum fecimus apponi.――Dat. Winton. 11 die Augusti, ann. reg. patris nostri prædict. 54. Nos autem prædictam donationem, et concessionem, pro nobis et hæredibus nostris, quantum in nobis est, concedimus et confirmamus, &c.――_Pat._ 54, H. 3, m. 1.

The following was also added, to furnish him with safe conduct throughout England, and to give him liberty to take up his abode in any place he chose.

“Rex omnibus &c., salutem. Sciatis quod, ad instantiam Edmundi filii nostri carissimi, concedimus Aaroni, filio Vynes, Judæo, quod in quocunque burgo regni nostri voluerit, ubi alii Judæi habitant, morari possit pro voluntate sua; sine contradictione nostra, vel ballivorum nostrorum quorumcunque. Dum tamen tanquam bonus et fidelis Judæus se gerat et habeat, in eodem.

In cujus, &c., T. R., apud Windsor, 30 die Octob.”――_Pat._ 55, H. 3, m. 29.

U.

The original act was copied by the author of the “Anglia Judaica” from a very ancient MS. in the Bodleian Library, which is the following:――

“Henricus, Dei Gratia, Rex Angliæ, &c. Dilectis et fidelibus Major et Vicecomitibus suis London. et omnibus ballivis et fidelibus suis, ad quos, &c. salutem. Sciatis, quod, ad honorem Dei, et Universalis Ecclesiæ, ac emendationem, et utilitatem, terræ nostræ, et relevationem Christianorum, de damnis et gravaminibus, quæ sustinuerunt, occasione liberorum tenementorum, quæ Judæi regni nostri clamabant, habere in terris, tenementis, feodis, redditibus, et aliis tenuris: et ne nobis, sive communitati regni nostri, vel ipso regno, possit de cætero præjudicium generari: _Providimus, de consilio prælatorum, magnatum, et procerum, qui sunt de consilio nostro, ac etiam ordinavimus, et statuimus_, pro nobis, et hæredibus nostris quod nullus Judæus liberum tenementum habeat in maneriis, terris, tenementis, feodis, redditibus, vel tenuris, quibuscunque, per cartam, donum, feofamentum, confirmationem seu quamcunque aliam obligationem, vel quocunque alio modo.

“Ita tamen quod domos suas, quas ipsimet inhabitant in civitatibus, burgis, seu aliis villis, inhabitent, de cætero, et eas habeant, sicut habere consueverint, temporibus, retroactis. Et etiam alias domos, quas locandas habent, licite locare possunt, Judæis tantum, et non Christianis.

“Ita tamen quod non liceat Judæis nostris London. plures domos quam nunc habeant emere, sive quocunque alio modo perquirere, in civitate nostra London: per quod ecclesiæ parochiales ejusdem civitatis, vel rectores earundem, jacturam incurrant. Poterunt tamen eidem Judæi London. domos et ædificia sua, antiqua, prius diruta et destructa, reparare, et in statutum pristinum redigere, ad voluntatem suam.

“_Providimus_ etiam, _et statuimus de eodem consilio nostro_, quod de domibus suis prædictis, inhabitandis, vel locandis, ut prædictum est, nullus Judæus implacitet, vel placitare possit, per brevia nostra originalia de cancellaria, sed tantum coram Justiciariis nostris, ad custodiam Judæorum assignatis, per brevia Judaismi consueta hactenus usitata.

“De terris autem et tenuris de quibus Judæi, _ante præsens statutum_, feofati fuerunt, et quas nunc tenent, volumus quod hujusmodi infeodationes, et dona, penitus adnullentur: et terræ et tenementa illa, Christianis, qui sibi ea dimiserint, remaneant. Ita tamen quod Christiani illi satisfaciant ipsis Judæis, de pecunia, seu catallo, contenta in cartis, et chyrographis suis, sine usura, quod Judæi pro hujusmodi dono, vel feodatione, dederint Christianis. Hac etiam adjecta conditione, ut si Christiani illi, incontinenter, inde satisfacere non possint, liceat Judæis prædictis tenementa illa aliis Christianis dimittere, donec inde, per rationabilem extentam, secundum verum valorem eorundem, catalla sua, sine usura, levari possint. Salvo tamen Christianis illis herbergagio suo. Ita quod Judæus pecuniam, vel catallum suum, per manus Christianorum, et non Judæorum, inde recipiat, ut prædictum est.

“Et si contingat Judæum aliquod feofamentum, à modo, recipere à quovis Christiano, de aliquo feodo, vel tenemento, _contra præsens statutum_, Judæus ipse dictum tenementum, vel feodum, penitus amittat; et in manum nostram capiatur, et salvo custodiatur; et Christiani illi, vel eorum hæredes, terram illam, vel tenementum illud, de manu nostra rehabeant.

“Ita tamen quod totam pecuniam, quam ab ipsis Judæis pro hujusmodi feofamento receperent, nobis tunc solvant. Vel si eorum facultates ad hoc non sufficiant, tunc verum valorem tenementorum, seu feodorum illorum, nobis, et hæredibus nostris, annuatim reddant, ad Scaccarium nostrum, per veram et rationabilem extentam eorundem, donec de hujusmodi pecunia, seu catallo, nobis plene fuerit satisfactum.

“De nutricibus autem parvulorum, pistoribus, et brasiatoribus, et cocis Judæorum, quia Judæi, et Christiani, in cultu fidei dispares sunt, providimus, et statuimus, quod nullus Christianis, vel Christiana, eis ministrari presumat in ministeriis predictis. Et quia Judæi quosdam redditus, de terris, et tenementis, Christianorum, tanquam perpetuos dudum recipere solent, per manus Christianorum qui etiam feoda dicebantur; volumus, et statuimus, quod statutum tunc inde per nos factum, firmitatis robor obtineat; nec ei per præsens statutum in aliquo derogetur. Et _ideo vobis præcipimus_ firmiter injungentes quod provisionem, ordinationem, et statum prædictum, publice, per totam ballivam vestram, clamari, et firmiter teneri, et observari, faciatis.

“In cujus rei Testimonium has litteras nostras fieri fecimus patentes. Teste meipso apud Westm. 24 die Julii, anno Regni nostri 54.”